้ลูกของตนเองหรือไม่”ความโกรธเกรี้ยวของหลินเมิ้งหยาแผ่ซ่าน ฮูหยินเยว่ตัวสั่นเทิ้มนางหันหน้าไปตามเสียง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ล้วนมีสภาพเปียกปอน ทว่าดวงตาของพวกเขากลับเปล่งประกาย เสมือนปีศาจจากนรก“เจ้า…หมายความว่าอย่างไร? ข้าสั่งสอนลูกสาวของข้า แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”หากในมือมีดาบ หลินเมิ้งหยาคงจ้วงแทงหญิงวัยกลางคนตรงหน้าไปแล้วเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ฮูหยินเยว่กลับยังไม่สำนึกผิดซ้ำยังร้องตะโกนเสียงแหบเสียงแห้ง“ที่นี่คือสถานที่ของสกุลเยว่ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์เข้ามา”หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น นางไม่อยากให้ความสำคัญกับผู้หญิงใจคอโหดร้ายคนนี้หญิงสาวหมุนตัวจับมือเยว่ฉี ส่งเสียงเอ่ยถาม“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่? พี่เยว่ถิงเป็นอย่างไรบ้าง? ”หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนนางฟ้าลงมาจุติ ใบหน้าของเยว่ฉีแสดงความดีใจจับแขนของหลินเมิ้งหยาพลางร้องตะโกน“พี่หลิน รีบไปช่วยพี่สาวของข้าเถิด นางได้รับจดหมายจากพี่หนานเซิง ท่านแม่ของข้าด่าทอนางมากมาย ข้ากลัวนางจะคิดสั้น”หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินดังนั้นรู้สึกโกรธกว่าเดิมจดหมายของพี่ชาย? จะเป็นไปได้อย่างไร?สายตาอำมหิตหันกลับไปจ้องมองฮูหยินเยว่ ดูเหมือนจะมีคนเขียนมันขึ้นมาสินะ“คนไร้หัวใจ หากเยว่ถิงไม่เป็นอะไรข้าจะไม่ถือสา แต่ถ้าหากนางเป็นอะไรไปขึ้นมา ข้าจะเรียกบรรพบุรุษสกุลซูของเจ้าออกมารับฟังและชดใช้ที่ได้คลอดลูกสาวเช่นเจ้าออกมา! ต่อให้ข้าต้องขุดดินลึกถึงสาม
