ใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตตรงหน้ามิรู้เลยว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่สถานการณ์กำลังคับขัน หลินเมิ้งหยาไม่มีเวลาจัดการฮูหยินเยว่ นางคว้ามือเยว่ฉีแล้ววิ่งออกไปทางหลังเขานอกบ้าน สายฝนเทกระหน่ำ ไร้ซึ่งแสงไฟภายในบ้าน ฮูหยินเยว่ทั้งโกรธทั้งตกใจความลับที่นางปกปิดมานานหลายปีกลับถูกขุดขึ้นมาสายตาโหดเหี้ยมหันไปจ้องมองตามหลังหลินเมิ้งหยา ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างแล้วอย่างไรเล่า?พี่สาวติดหนี้นาง! คนของสกุลซูทั้งหมดล้วนติดหนี้นางขอเพียงฮองเฮายังคงอยู่ ไม่ว่าใครก็ทำอะไรนางไม่ได้เป็นเพียงแค่เด็กแพศยาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็ว แม้แต่เยว่ฉีก็จะต้องถูกนางนำไปใช้ประโยชน์ทั้งหมดเดินออกจากประตูหลังบ้าน หลินเมิ้งหยากับเยว่ฉีรีบวิ่งไปทางด้านหลังภูเขาที่นั่นมีหน้าผาเมื่อพวกนางวิ่งไปถึง สิ่งที่ได้เห็นคือพี่เยว่ถิงที่กำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา“ท่านพี่ อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ อย่านะ”เยว่ฉีร้องไห้ร้องตะโกน นางคิดจะพุ่งตัวเข้าไป แต่กลับถูกชิงหูจับตัวเอาไว้เยว่ถิงในเวลานี้ไม่เหมือนก่อน หากพุ่งตัวเข้าไป นอกจากจะช่วยเหลือเยว่ถิงไม่ได้แล้ว อาจจะเกิดอุบัติเหตุอีกด้วย“พี่เยว่ถิง ข้าเอง ข้าคือเหย๋าเอ๋อร์ไงล่ะ ท่านเดินกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้าตกใจเลย”หลินเมิ้งหยาค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุดหญิงสาวบนหน้าผาเสมือนถูกหิมะทับถมหัวใจ เยว่ถิงที่ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยได้ยินเสียงของหลินเมิ้งหยา นางจึงได
