้สตินางหยัดยิ้มท่ามกลางสายฝนเหมือนวันนั้น วันที่ทั้งสองได้พบกันเป็นครั้งแรก รอยยิ้มอ่อนโยน งดงาม“หย๋าเอ๋อร์ ข้ารู้ว่านั่นมิใช่จดหมายจากพี่หนานเซิง ข้ารู้ ข้ารู้ทุกอย่าง”น้ำตาของพี่เยว่ถิงไหลรวมกับหยาดน้ำฝนใบหน้า มิรู้ว่ากำลังยิ้มหรือร้องไห้“ใช่แล้ว ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าพี่ชายมิได้ตัดความสัมพันธ์กับท่าน เหตุใดยังคิดสั้นเช่นนี้เล่า? พี่เยว่ถิง รีบกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้ากลัวเลย”แต่นางกลับส่ายหน้า ใบหน้าประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มเสมือนดอกไม้ที่ใกล้จะโรยรายเต็มที“ข้ารู้ว่าพี่หนานเซิงไม่มีวันรังเกียจข้าเพราะเรื่องนี้ แต่เจ้ารู้อะไรหรือไม่? เนื้อหาในจดหมายเป็นความจริงทุกประการ ข้า…กลายเป็นตัวตลกแห่งต้าจิ้น แต่พี่หนานเซิงเป็นวีรบุรุษผู้พียบพร้อม ข้าไม่อาจทำให้เขาต้องอับอายเพราะข้า”เยว่ถิงยิ้ม ก่อนจะหมุนตัว“ไม่นะ…”หลินเมิ้งหยาพุ่งตัวเข้าไป คิดจะดึงเยว่ถิงกลับมาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเยว่ถิงจะเร็วกว่า ร่างซูบผอมในชุดสีขาวกระโดดลงหน้าผา“ไม่นะ…”ริมขอบหน้าผา หลินเมิ้งหยาและเยว่ฉีส่งเสียงร้องปานคนกำลังจะขาดใจหัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกกรีด ดวงตาจ้องมองเยว่ถิงที่หายลับไปจากแนวสายตาของตนเองยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ราวกับว่าจะสามารถจับตัวเยว่ถิงเอาไว้ได้แม้แต่ชิงหูที่เป็นยอดฝีมือยังเข้าไปช่วยเอาไว้ไม่ทันหญิงสาวผู้อ่อนโยน สง่างาม ฉลาดเฉลียว นำเอาความรักของพี่ชายกระโดดลงหน้าผาไปด้วย“พี่เยว่ถิง…”หลินเมิ้งหยาจ้อ
