ียนอวี้เคยล้อเล่นเสียที่ไหน“อันที่จริง นายหญิงเจ้าคะ ท่านอ๋อง…”ป๋ายจีพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะเงียบไป นางรู้สึกว่านายหญิงของตนเองกำลังโศกเศร้าเหลือเกินแต่ถ้าหากไม่พูดออกมา นายหญิงอาจจะยิ่งเสียใจ“เป็นอะไรไป? มีอะไรก็พูดออกมาเถิด”หลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของตนเอง อารมณ์มัวหมองเสมือนท้องฟ้ากำลังจะถล่มทลายมิเหมาะกับนางเลยแม้แต่น้อยเพราะเหตุนี้ แม้หัวใจจะรู้สึกทุกข์ทรมานมากขนาดไหน แต่มุมปากมิเคยเผยความเจ็บปวดออกมาให้เห็นตัดสินใจ ป๋ายจีเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง“วันนี้เป็นวันที่ท่านอ๋องต้องไปรับองค์หญิงหมิงเยว่เข้าจวน หนู่ปี้ได้ยินคนรับใช้พูดกันว่าท่านอ๋องได้ออกคำสั่งเอาไว้ว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะเดินทางมาถึงจวนช่วงเวลาอาหารเย็นเจ้าค่ะ”หัวใจ…เสมือนกระจกที่กำลังแหลกละเอียดจนกลายเป็นผุยผงหลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงหัวใจสลายของตนเอง“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เตรียมตำหนักขององค์หญิงหมิงเยว่เรียบร้อยแล้วหรือยัง?”คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเร็วขนาดนี้หลงเทียนอวี้คงอดใจรอไม่ไหวแล้วสินะ“ทางด้านพระสนมเต๋อเฟยสั่งให้คนไปจัดการแล้วเจ้าค่ะ ได้ยินว่าให้เตรียมตำหนักชิงหยุนเก๋อที่อยู่ข้างตำหนักฉินหวู่เจ้าค่ะ”อันที่จริงพระสนมเต๋อเฟยส่งคนมาแจ้งเรื่องนี้แล้วแต่เพราะนายหญิงขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ดังนั้นนางจึงเพิ่งรู้เรื่องนี้“เช่นนั้นหรือ? แบบนั้นก็ดี ป๋ายจื่อ ป๋ายซู พวกเจ้าไปตามเสี่ยวอวี้มา พวกเราออกไปเดินเล่นด
