แม้ร่างกายจะยังรู้สึกอ่อนเพลีย ทว่าสายตาว่างเปล่าของนางยังคงจับจ้องมองทางมุ้งสีแดง
ภาพความทรงจำก่อนหน้าหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะ หลินเมิ้งหยาในเวลานี้รู้สึกเสียใจจนอยากจะกัดลิ้นตายทำไมนางโง่เช่นนี้! ทั้งที่อยากโน้มน้าวหลงเทียนอวี้มิให้รับองค์หญิงหมิงเยว่เข้ามาเป็นภรรยาแท้ๆแต่เพราะเหตุใดเหตุการณ์จึงเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้?หลินเมิ้งหยาซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม นางรู้สึกทุกข์ในเหลือเกินนิ้วมือสอดประสานกัน จริงซิ ถ้าไปหาหลงเทียนอวี้ตอนนี้แล้วสารภาพผิดจะยังทันใช่หรือไม่“นายหญิงฟื้นแล้ว นายหญิงไม่เป็นไรใช่มั้ยเจ้าคะ ท่านทำให้ข้าตกใจแทบแย่”ป๋ายจีแหวกม่านออก ทว่านางกลับได้เห็นหลินเมิ้งหยาซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มไม่ยอมออกมา“ข้าไม่เป็นไร ข้าทำให้พวกเจ้าต้องเป็นกังวลแล้ว”หลินเมิ้งหยาฝืนยิ้ม ปกปิดความเศร้าในดวงตา จ้องมองสาวใช้ทั้งสี่ก่อนจะรู้สึกเจ็บปวดใจความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องและพระชายาแปลกประหลาดเหลือเกินทั้งที่ตอนอยู่ในค่ายทั้งสองรักกันปานจะกลืนกิน แต่เพราะเหตุใดหลังจากที่กลับมาแล้วจึงทะเลาะเบาะแว้งกันเช่นนี้สาวใช้ทั้งสี่ที่ไม่เคยมีความรักมาก่อนจะรู้จักความหึงหวงของผู้หญิงได้อย่างไรหลินเมิ้งหยาขังตัวเองอยู่ในห้องราวสามวัน อาการของนางมิต่างอะไรกับคนป่วย“เฮ้อ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ถ้าหากชิงหูอยู่ที่นี่ก็ดี อย่างน้อยเขาก็มีวิธีทำให้นายหญิงอารมณ์ดี”ยืนอยู่ที่ระเบียง แววตาของส
