ระโยชน์ แต่ถึงกระนั้นเขาไม่มีทางรับหมิงเยว่มาเป็นชายารองอย่างแน่นอนก้าวเท้ายาวๆ เดินไปยังห้องของฮ่องเต้หมิงและองค์ชายรัชทายาท ทุกคนมองมาทางเขาเป็นตาเดียวแม้จะไม่ชิน แม้จะไม่ชอบ แต่หลงเทียนอวี้พยายามควบคุมตัวเอง“ฮ่าๆ ลูกเขย ลูกสาวของข้าถูกเลี้ยงจนเคยตัว หากต่อไปภายภาคหน้าทำสิ่งใดไม่เหมาะไม่ควร เจ้าช่วยสั่งสอนนางด้วย”การแต่งงานของหูเทียนเป่ยจบลงไปแล้วส่วนหูลู่หนานก็เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ ไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมิงกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงพยายามยัดเยียดลูกสาวของตนเองให้แต่งงานกับเขา“เรื่องนี้ยังต้องปรึกษากันก่อนพ่ะย่ะค่ะ ข้ามีชายาเอกอยู่ข้างกายแล้ว หากแต่งงานพาองค์หญิงเข้าเรือน เกรงว่าองค์หญิงจะอับอาย”คำพูดเชิงปฏิเสธของหลงเทียนอวี้ทำให้ความมิพึงพอใจถูกวาดขึ้นในดวงตาของฮ่องเต้หมิงแต่ไม่นานก็กลับมาปกติดังเดิม“เจ้าจงสบายใจเรื่องนี้เถิด ข้าเคยเจอคุณหนูสกุลหลินแล้ว ฉลาด งดงาม ชาติตระกูลไม่เลว หากเยว่เอ๋อร์ได้เป็นรอง ก็นับว่ามิใช่เรื่องเสียหายอันใด”คำพูดของฮ่องเต้หมิงทำให้หมิงเยว่หลุบตาต่ำเพราะความเขินอายแม้ว่าหากแต่งงานเข้าไปก็จะได้เป็นเพียงชายารองแต่ด้วยความชาญฉลาดและความสวยงามของนาง นางจะต้องได้รับความรักและเอ็นดูจากหลงเทียนอวี้อย่างแน่นอน เพียงแต่ต้องใช้เวลาเท่านั้น“เสด็จพ่อ หม่อมฉันกับพี่หลินมีวาสนาต่อกันยิ่งนัก เชื่อว่าจะต้องมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันได้อย่างแน่นอน”คำพูดของหมิงเยว่เปี่ยมไปด้วยคว
