ือใครคนไหนก็มิอาจเทียบได้กับพี่สาวของตนเอง“อืม ข้าเคารพในการตัดสินใจของเจ้า เอาล่ะ ข้าอยู่แต่ในห้องมาสามวันแล้ว ควรจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย”ปรับสภาพอารมณ์ของตนเอง แม้จะรู้สึกว่านางกับหลงเทียนอวี้จบกันแล้วแต่ก็ยังคงฝืนยิ้ม ไม่ยอมให้ใครเห็นความโศกเศร้าของตนเอง“นายหญิงไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”สาวใช้ทั้งสี่ที่รวมตัวอยู่ทางด้านนอกได้เห็นหลินเมิ้งหยาออกจากห้องเสียทีรีบวิ่งเข้ามารวมตัวกัน มองนางด้วยสายตาเป็นกังวลส่ายหน้า หลินเมิ้งหยายิ้ม นางเพียงแค่หลบหน้าเพื่อเขียนนิยายเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้ทุกคนเป็นห่วงเช่นนี้ความรู้สึกที่ได้รับความเอาใจใส่จากคนอื่น…ไม่เลวเลยจริงๆ“นายหญิงเจ้าคะ นี่คือของที่ท่านอ๋องส่งมาให้เมื่อสองวันก่อน ท่านลองดูเถิดว่าควรจัดการเช่นไร”ป๋ายจีนำกล่องที่สวยงามกล่องหนึ่งมามอบให้ หลินเมิ้งหยารู้สึกคุ้นตากับมันเหลือเกินรับมาเปิดออกดู แต่กลับได้เห็นดอกไม้สีชมพูตากแห้งนี่มัน…คือยาสมุนไพรที่องค์หญิงหมิงเยว่นำมามอบให้วันนั้นนี่นาอีกทั้งยังเป็นหนึ่งในยาสมุนไพรที่หลินเมิ้งหยากำลังตามหา ดังนั้นวันนั้นนางจึงมองด้วยความสนใจแม้แต่สิ่งนี้เขาเองก็รู้อย่างนั้นหรือ?เช่นนั้นนางจะยังทำตัวน่าเกลียดได้อย่างไร?กอดกล่องนั้นแน่น หลินเมิ้งหยาวิ่งออกจากตำหนักหลิวซินนางจะต้องไปหาหลงเทียนอวี้ ความหึงหวงและหวานซึ้งปะปนกันอยู่ภายใน ถ้าหากสายตาของเขาไม่เคยเลื่อนออกจากตนเอง เช่นนั้นนาง…ก็ยังมีความ
