การดังนั้น ตลอดสามวันที่ผ่านมา นางรับบทเป็นคนไร้ชีวิตจิตใจ แล้วใช้โอกาสนี้ในการเขียนเรื่องราวอันยอดเยี่ยมออกมา“นี่มัน…ยอดเยี่ยมไปเลย เรื่องพวกนี้สามารถดึงเอาความชั่วที่ไท่จื่อต้องการจะปกปิดออกมา พี่สาวรีบเขียนให้เสร็จเถิด ข้าจะได้สั่งคนเอาไปแพร่กระจาย”มองหลินจงอวี้ด้วยท่าทางสงสัย หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหลินจงอวี้มิใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน“แค่ทำเป็นหนังสือยังไม่พอ เจ้าจงส่งคนไปยังโรงน้ำชาทุกหนแห่งของเมืองหลวง แล้วให้ใครสักคนเล่าเรื่องพวกนี้ออกมาให้ทุกคนได้ฟัง”หลินเมิ้งหยาลองศึกษาการแพร่กระจายข่าวที่ดีที่สุดในสมัยโบราณ ในสมัยนี้การเขียนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหนังสือมีข้อจำกัด คนที่อ่านหนังสือออกมีไม่มากฉะนั้น นักเล่าเรื่องจึงมีอิทธิพลอะไรไม่ต่างกับเวยป๋อในปัจจุบันหากนักเล่าเรื่องหลายคนช่วยกันแพร่กระจายเรื่องนี้ ไม่นาน วีรกรรมของไท่จื่อจะต้องเป็นที่โจษจัน“ก็จริงขอรับ ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง”นำต้นฉบับที่หลินเมิ้งหยาเขียนขึ้นมาใส่ไว้ในอ้อมกอด หลินจงอวี้หัวเราะคิกคักเสมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์“เสี่ยวอวี้ เจ้าไม่คิดจะไปกับพวกเขาจริงหรือ?”เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน เด็กหนุ่มที่นางได้พบเจอบนถนนเติบโตขึ้นจนกลายเป็นคนที่นางแทบจะไม่รู้จักตกลงเสี่ยวอวี้มีความลับอะไรอยู่กันแน่?“ข้าอยากอยู่กับพี่สาว ข้าไม่สนใจคนพวกนั้นหรอก”เสี่ยวอวี้ตอบคำถามอย่างเด็ดเดี่ยว ในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเรื่องอะไรหร
