ริงๆ“ได้ ข้าแล้วแต่เจ้า”ส่งเสียงเรียบ ราวกับเป็นการประกาศการตัดสินใจหลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะส่งเสียงปฏิเสธ เขาตอบรับหลินเมิ้งหยาอย่างง่ายดาย“เช่นนั้น…ยินดีกับท่านอ๋องด้วยเพคะ”หลินเมิ้งหยาได้ยินเพียงเสียงแสดงความยินดีของตนเองไม่ใช่แบบนี้! ไม่ใช่แบบนี้! หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ทว่านางกลับต้องควบคุมตัวเองมิให้ต่อล้อต่อเถียงกับหลงเทียนอวี้“อืม พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับฮ่องเต้หมิงเรื่องรายละเอียดการแต่งงาน เจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว พักผ่อนก่อนเถิด”เหมือนเป็นการตัดสินใจดั่งเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาของเขาแต่ครั้งนี้เขารับฟังการตัดสินใจของหลินเมิ้งหยาเอาแบบนี้หรือ? แค่นี้อย่างนั้นหรือ?สมองของหลินเมิ้งหยาว่างเปล่า นางพูดเช่นนั้นออกไปเพราะความโกรธเพียงชั่วครู่เท่านั้นเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงไม่ปฏิเสธ?“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”ที่แท้ การแต่งงานสำหรับเขาก็เป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้นนางไร้เดียงสาเกินไป คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าหัวใจของหลงเทียนอวี้จะมีเพียงหลินหลางเท่านั้น เขาไม่มีทางเปิดใจรับใครอีกตอนแรกเขายอมแต่งงานกับนางเพื่อความปลอดภัยของพระสนมเต๋อเฟยเจ็บปวด เจ็บปวดเหลือเกินสมองหมุนติ้ว หลินเมิ้งหยาสลบไปในความมืด“หมอหลวง นายหญิงของข้าเป็นเช่นไร?”“พระชายาทำงานหนักจนเกินไป พักสักหน่อยก็คงหาย อย่ากังวลไปเลย ข้าจะจ่ายยาให้ รักษาตัวสักหน่อยคงดีขึ้น”ภายในความมืด หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงสนทนาเบาๆ
“ฮ่องเ
