ดงความยินดีอันเจือไว้ซึ่งอารมณ์หึงเล็กน้อยออกไป ทว่ากลับทำให้หลงเทียนอวี้เหงื่อตกเกิดอะไรขึ้น? ไร้สาระ!ทุกคนกลับมายังห้องโถงแห่งตำหนักหลิวซิน ใบหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงหยักยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย“นี่มันเรื่องไร้สาระอันใด! ข้าจะไปหาไท่จื่อและฮ่องเต้หมิงเดี๋ยวนี้”หลินเมิ้งหยาไม่คิดเลยว่าหลงเทียนอวี้จะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะไม่ปฏิเสธ“เหตุใดต้องทำเช่นนั้นหรือเพคะ? องค์หญิงหมิงเยว่ทั้งอ่อนโยน จิตใจโอบอ้อมอารี เป็นถึงไข่มุกแห่งซีฟาน หากท่านอ๋องได้นางมาเป็นภรรยา เท่ากับว่าท่านอ๋องจะได้ฮ่องเต้หมิงมาคอยหนุนหลัง นี่เป็นเรื่องดีมิใช่หรือเพคะ?”โน้มน้าวหลงเทียนอวี้ด้วยเสียงหวานใส แต่คนในห้องกลับรับรู้ได้ถึงอาการปากไม่ตรงกับใจของนางหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมลงไป ทว่าสายตากลับจับจ้องใบหน้าของนางนิ่ง“เจ้าหวังให้ข้าแต่งงานกับองค์หญิงหมิงเยว่อย่างนั้นหรือ?”พยักหน้า ทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องด่าตัวเองในใจเหตุใดนางจึงทำการหักหลังหัวใจของตนเองเช่นนี้?หรือว่า…นางกำลังหึงเขาจริงๆ“ได้ ข้าแล้วแต่เจ้า”ส่งเสียงเรียบ ราวกับเป็นการประกาศการตัดสินใจหลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะส่งเสียงปฏิเสธ เขาตอบรับหลินเมิ้งหยาอย่างง่ายดาย“เช่นนั้น…ยินดีกับท่านอ๋องด้วยเพคะ”หลินเมิ้งหยาได้ยินเพียงเสียงแสดงความยินดีของตนเองไม่ใช่แบบนี้! ไม่ใช่แบบนี้! หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ทว่านางกลับต้องคว
