ลยหลับไปเท่านั้น”“……”“นี่ สายตาของพวกเจ้าหมายความว่ากระไร?”“……”“ข้าพูดความจริงนะ พวกเจ้าอย่าคิดเพ้อเจ้อ”“……”หลินเมิ้งหยาทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ดูคลุมเครือไปเสียหมดแต่นางกับหลงเทียนอวี้ที่ใส่เพียงชุดจีนตัวเดียวก็มากเพียงพอที่จะทำให้พวกนางคิดฟุ้งซ่านไปไกลสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะฉีกทำลายจินตนาการของพวกนางเอาไว้ หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงเลิกสนใจสายตาของพวกนางฮึ ทำเป็นมองไม่เห็นก็พอ!สาวใช้ทั้งสี่เลิกกลั่นแกล้งนายหญิงของตนเอง แต่ว่า…นายหญิงที่มักจะเงียบขรึมเสมอ เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับท่านอ๋อง นางมักจะแสดงอารมณ์ออกมามากมายถึงอย่างไรอาการปากแข็งของหลินเมิ้งหยาก็มิได้เกิดขึ้นเพียงวันสองวันแต่งหน้าแต่งตัวให้หลินเมิ้งหยา แม้จะไม่ได้อาบน้ำมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม จนสาวงามกลายเป็นหญิงสาวน่ารังเกียจ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจทันทีที่สวมใส่เสื้อผ้าจนเสร็จ นางรีบถามถึงคนที่ได้รับบาดเจ็บทันที“จะว่าไปแล้วไท่จื่อไร้ยางอายยิ่งนัก”ป๋ายจื่อระบายความโกรธออกมา ป๋าวซ่าวรีบปิดปากของนางเอาไว้ ก่อนจะกระซิบ“ยัยเด็กน้อย ลดเสียงของเจ้าลงหน่อยเถิด หากไท่จื่อได้ยินเข้า พวกเราคงได้เดินทางไปโลกหน้า”ป๋ายจื่อเบะปาก แม้จะไม่ยินยอมที่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกสุดท้าย ป๋ายจีจึงเป็นผู้เล่าเหตุการณ์ในตอนเช้าให้ฟังหลังจากเป็นห่วงและยุ่งวุ่นวายตลอดคืน เพราะเรี่ยวแรงที่ถูกใช้ออกไปจนหมด หลินเมิ้งหยาจึงนอนอยู่
