งชิงหานและหูเทียนเป่ยนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขากำลังหลับสนิท ตอนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็คงมิอาจปลุกพวกเขาได้หลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนตั่งอุ่น มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงนั่งหลับที่นั่นส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิไปทางชายทั้งสองบนเตียง จะต้องเป็นเพราะถูกพวกเขาแย่งเตียงจึงไม่มีที่นอนอย่างแน่นอนหลินเมิ้งหยาหยิบผ้าห่มจากตู้ออกมาหนึ่งผืน เตรียมนำไปห่มให้หลงเทียนอวี้แต่ไม่รู้ว่าไปสัมผัสโดนส่วนไหนของร่างกายเขาเข้า หลงเทียนอวี้จึงหงายหลังลงไปชายเสื้อถูกหลงเทียนอวี้กำเอาไว้ เหตุเพราะยังไม่ทันตั้งตัว ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงล้มลงในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้อีกทั้งมือหนาทั้งสองข้างยังตกลงบนเอวของนางโดยบังเอิญหัวใจเต้นระรัว แต่อ้อมกอดของหลงเทียนอวี้กลับอบอุ่นเหลือเกินทันใดนั้นคลื่นแห่งความเหนื่อยล้าพลันกระทบร่าง คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะนอนหลับอยู่ภายในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้เอ๊ะ ทำไมเตียงถึงโยกเยกเช่นนี้?หลินเมิ้งหยาขยับร่างกายที่กำลังปวดเมื่อยของตนเอง บ่าทั้งสองข้างรู้สึกชาหาตำแหน่งที่สบายที่สุด ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้งอุ่นจัง เป็นเตียงที่นุ่มอะไรอย่างนี้ ถ้าหากไม่โยกเยกก็คงดีหลินเมิ้งหยาลืมตาขึ้นช้าๆ แต่สิ่งที่นางได้เห็นคือชุดจีนสีขาวเฮือก….เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ มองเห็นใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา เดี๋ยวก่อน! เหตุใดนางจึงนอนอยู่กับหลงเทียนอวี้ที่สวมใส่เพียงชุดจีนชุดเดียวเช่นนี้สมองอันชาญฉลาดของหลินเมิ้งหยาเริ
