ง พวกเขาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วอย่างสุดท้าย ความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ นี่คืออะไรกัน!หลงเทียนอวี้รีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าที่กำลังสะท้อนอารมณ์หลากหลายอย่างปะปนกันของหลินเมิ้งหยาจนกระทั่งเขากลับออกไป สาวใช้ของหลินเมิ้งหยาจึงแสดงสีหน้าหลากหลายแบบออกมา“นายหญิง ความรักของท่านกับท่านอ๋องหวานซึ้งยิ่งนัก”ในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด ป๋ายจื่อดูจะมีความกล้ามากที่สุด นางส่งเสียงล้อเลียนออกมา“ยัยเด็กบ้า เจ้าพูดอะไรกันเนี่ย”หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมา ก่อนจะได้เห็นใบหน้าแดงก่ำของสาวใช้ตนเองและรอยยิ้มมีเลศนัยน์เดี๋ยวก่อน! หรือว่า…พวกนางจะคิดว่าตนเองกับหลงเทียนอวี้ “โจ๊ะพรึมๆ” กันเมื่อคืนสวรรค์โปรด! จะบ้าหรือ! ซวยชะมัด! หักกระดูกเลยดีมั้ย!“พวกข้าเหนื่อยกันมากก็เลยหลับไปเท่านั้น”“……”“นี่ สายตาของพวกเจ้าหมายความว่ากระไร?”“……”“ข้าพูดความจริงนะ พวกเจ้าอย่าคิดเพ้อเจ้อ”“……”หลินเมิ้งหยาทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ดูคลุมเครือไปเสียหมดแต่นางกับหลงเทียนอวี้ที่ใส่เพียงชุดจีนตัวเดียวก็มากเพียงพอที่จะทำให้พวกนางคิดฟุ้งซ่านไปไกลสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะฉีกทำลายจินตนาการของพวกนางเอาไว้ หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงเลิกสนใจสายตาของพวกนางฮึ ทำเป็นมองไม่เห็นก็พอ!สาวใช้ทั้งสี่เลิกกลั่นแกล้งนายหญิงของตนเอง แต่ว่า…นายหญิงที่มักจะเงียบขรึมเสมอ เมื่อมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับท่านอ๋อง นางมักจะแสดงอารมณ์ออก
