สื้อผ้าให้เจ้าแล้วกัน”หลงเทียนอวี้อธิบายเหตุการณ์สั้นๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าขำตอนที่เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาพบว่านางขดตัวคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของเขาและหลับสนิทคิดจะปลุกนาง แต่เมื่อรู้ว่านางเหนื่อยตลอดทั้งคืนจึงมิอาจทำใจปลุกนางได้แต่คนหนึ่งที่เป็นถึงองค์ชาย ส่วนอีกคนก็เป็นพระชายา แต่กลับเนื้อตัวมอมแมมมิต่างอะไรจากขอทานข้างถนน ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็น่าเกลียดจนเกินไปดังนั้นเขาจึงตามคนมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กว่าจะถึงเมืองหลวงยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกสักระยะ ดังนั้นหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาจึงแอบนอนหลับอยู่ในรถม้าหลังจากได้ยินคำอธิบายของหลงเทียนอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจอย่างแรก นางยังไม่เสียตัวอย่างที่สอง พวกเขาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วอย่างสุดท้าย ความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ นี่คืออะไรกัน!หลงเทียนอวี้รีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าที่กำลังสะท้อนอารมณ์หลากหลายอย่างปะปนกันของหลินเมิ้งหยาจนกระทั่งเขากลับออกไป สาวใช้ของหลินเมิ้งหยาจึงแสดงสีหน้าหลากหลายแบบออกมา“นายหญิง ความรักของท่านกับท่านอ๋องหวานซึ้งยิ่งนัก”ในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด ป๋ายจื่อดูจะมีความกล้ามากที่สุด นางส่งเสียงล้อเลียนออกมา“ยัยเด็กบ้า เจ้าพูดอะไรกันเนี่ย”หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมา ก่อนจะได้เห็นใบหน้าแดงก่ำของสาวใช้ตนเองและรอยยิ้มมีเลศนัยน์เดี๋ยวก่อน! หรือว่า…พวกนางจะคิดว่าตนเองกับหลงเทียนอวี้ “โจ๊ะพรึมๆ” กันเมื่อคืนสวรรค
