หันมองดูตนเอง ก่อนจะหันไปมองนาง อยู่ๆ อารมณ์ของหลงเทียนอวี้ก็ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด“ท่านอ๋อง พวก…พวกเรา…”พวกเราไม่ได้ทำอะไรบัดสีใช่หรือไม่? หลินเมิ้งหยานึกถามในใจ แม้ว่าพวกนางได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันแต่นางยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจเลยนี่นา“ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมากก็เลยให้ป๋ายจีเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เจ้าจะได้หลับสบาย ใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวค่อยให้ป๋ายจีเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้าแล้วกัน”หลงเทียนอวี้อธิบายเหตุการณ์สั้นๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าขำตอนที่เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาพบว่านางขดตัวคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของเขาและหลับสนิทคิดจะปลุกนาง แต่เมื่อรู้ว่านางเหนื่อยตลอดทั้งคืนจึงมิอาจทำใจปลุกนางได้แต่คนหนึ่งที่เป็นถึงองค์ชาย ส่วนอีกคนก็เป็นพระชายา แต่กลับเนื้อตัวมอมแมมมิต่างอะไรจากขอทานข้างถนน ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็น่าเกลียดจนเกินไปดังนั้นเขาจึงตามคนมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กว่าจะถึงเมืองหลวงยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกสักระยะ ดังนั้นหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาจึงแอบนอนหลับอยู่ในรถม้าหลังจากได้ยินคำอธิบายของหลงเทียนอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจอย่างแรก นางยังไม่เสียตัวอย่างที่สอง พวกเขาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วอย่างสุดท้าย ความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ นี่คืออะไรกัน!หลงเทียนอวี้รีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าที่กำลังสะท้อนอารมณ์หลากหลายอย่างปะปนกันของหลินเมิ้งหยาจนกระทั่งเขากลับออกไป
