ที่กำลังปวดเมื่อยของตนเอง บ่าทั้งสองข้างรู้สึกชาหาตำแหน่งที่สบายที่สุด ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้งอุ่นจัง เป็นเตียงที่นุ่มอะไรอย่างนี้ ถ้าหากไม่โยกเยกก็คงดีหลินเมิ้งหยาลืมตาขึ้นช้าๆ แต่สิ่งที่นางได้เห็นคือชุดจีนสีขาวเฮือก….เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ มองเห็นใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา เดี๋ยวก่อน! เหตุใดนางจึงนอนอยู่กับหลงเทียนอวี้ที่สวมใส่เพียงชุดจีนชุดเดียวเช่นนี้สมองอันชาญฉลาดของหลินเมิ้งหยาเริ่มประมวลผลอัตโนมัติสายตาเหลือบมองชุดที่ตนเองสวมใส่ แม่จ๋า! นางเองก็สวมใส่เพียงชุดจีนเช่นเดียวกันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?“ตื่นแล้วหรือ?”สัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังขยับตัว หลงเทียนอวี้ลืมตาขึ้นมองดูท่าทางตกตะลึงของหญิงสาว หันมองดูตนเอง ก่อนจะหันไปมองนาง อยู่ๆ อารมณ์ของหลงเทียนอวี้ก็ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด“ท่านอ๋อง พวก…พวกเรา…”พวกเราไม่ได้ทำอะไรบัดสีใช่หรือไม่? หลินเมิ้งหยานึกถามในใจ แม้ว่าพวกนางได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันแต่นางยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจเลยนี่นา“ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมากก็เลยให้ป๋ายจีเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เจ้าจะได้หลับสบาย ใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวค่อยให้ป๋ายจีเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้าแล้วกัน”หลงเทียนอวี้อธิบายเหตุการณ์สั้นๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าขำตอนที่เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาพบว่านางขดตัวคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดของเขาและหลับสนิทคิดจะปลุกนาง แต่เมื่อรู้ว่านางเหนื่อยตลอดทั้งคืนจึงมิอาจทำใจปลุกนางได้แต
