ดินทางแล้วข้าจะเรียกพวกเจ้า”นักฆ่าทั้งห้าของเถาฮวาอู๋ถูกจูอ้ายจือจับกุมตัวไปหมดแล้วรถม้าถูกล้างจนสะอาด อันที่จริงจูอ้ายจือนับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ เขาจัดการงานได้อย่างไร้ที่ติสาวใช้ทั้งสี่รีบกลับไปยังรถม้ากว้างขวางของตนเองแล้วงีบหลับลงไปบริเวณสวนและด้านนอกจึงเงียบสงบลงไท่จื่อและเหล่าใต้เท้าที่ถูกช่วยชีวิตเอาไว้นอนอยู่บนเตียงกว้างที่อุ่นสบาย ทว่าวีรบุรุษที่แท้จริงกลับได้นอนบนพื้นอันแสนเย็นเฉียบความแตกต่างเช่นนี้มิอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้เพราะนางเพียงคนเดียวทำงานหนักจนบ่าทั้งสองข้างปวดระบม หลินเมิ้งหยากลับไปยังห้องพักของตนเองบนเตียง หลงชิงหานและหูเทียนเป่ยนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขากำลังหลับสนิท ตอนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็คงมิอาจปลุกพวกเขาได้หลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนตั่งอุ่น มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงนั่งหลับที่นั่นส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิไปทางชายทั้งสองบนเตียง จะต้องเป็นเพราะถูกพวกเขาแย่งเตียงจึงไม่มีที่นอนอย่างแน่นอนหลินเมิ้งหยาหยิบผ้าห่มจากตู้ออกมาหนึ่งผืน เตรียมนำไปห่มให้หลงเทียนอวี้แต่ไม่รู้ว่าไปสัมผัสโดนส่วนไหนของร่างกายเขาเข้า หลงเทียนอวี้จึงหงายหลังลงไปชายเสื้อถูกหลงเทียนอวี้กำเอาไว้ เหตุเพราะยังไม่ทันตั้งตัว ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงล้มลงในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้อีกทั้งมือหนาทั้งสองข้างยังตกลงบนเอวของนางโดยบังเอิญหัวใจเต้นระรัว แต่อ้อมกอดของหลงเทียนอวี้กลับอบอุ่นเหลือเกินทันใดนั้นคล
