โดนน้ำเด็ดขาด อีกทั้งยังห้ามกินของรสจัด อ้อ แล้วก็ห้ามใช้แขนข้างนี้ยกของหนักเข้าใจหรือไม่?”กำชับอย่างละเอียด หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าพวกเขาไม่มีแม้แต่ความรู้พื้นฐานทางการรักษาดังนั้น หากเชื้อโรคเข้าสู่บาดแผลจะยิ่งอันตรายได้รับบาดเจ็บทุกคนล้วนปฏิบัติตามคำสั่งของนางพยักหน้าลง หัวใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่นพระชายาเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งละเอียดรอบคอบและเอาใจใส่ ท่านอ๋องช่างโชคดียิ่งนักไม่นาน ทุกคนถูกพันแผลจนเสร็จ หลินเมิ้งหยาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ ก่อนจะพาหมอหลวงออกไปด้านนอกบังเอิญที่แม่ทัพจูนำผ้าพันแผลกลับมาพอดีหลินเมิ้งหยาสั่งให้แยกตัวยาและจัดเรียงให้เรียบร้อย กว่าจะทำงานเสร็จ สีของท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง“นายหญิง เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสี่ช่วยเหลือหลินเมิ้งหยาทั้งคืน ป๋ายจื่ออ้าปากหาว*หมายเหตุไท่จู่1 หมายถึงองค์ปฐมจักรพรรดิ ในบริบทนี้หมายถึงฮ่องเต้
หลินเมิ้งหยานำรายชื่อยาส่งมอบให้แม่ทัพจู
“พระชายาได้โปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะทำภารกิจให้สำเร็จพ่ะย่ะค่ะ”พาคนที่ตนเองไว้ใจไปยังเมืองหลวงผู้ได้รับบาดเจ็บมีมากมาย แต่กลับขาดยารักษา หลินเมิ้งหยารู้สึกอับจนหนทาง“พวกเจ้าสี่คนมานี่หน่อย”ครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาตัดสินใจเข้าป่าเพื่อไปเก็บสมุนไพรเล่าความคิดให้ทุกคนฟัง สาวใช้ทั้งสี่ส่งเสียงคัดค้านทันที“ตอนนี้มืดมากแล้วนะเจ้าคะ หากพบกับสัตว์ร้ายในป่าจะทำเช่นไร?”คนที่กระตือรือร้นในการคัดค้านที่สุดดูจะเป็นป๋
