ายจื่อ ดวงตาเปล่งประกายคู่สวยจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาพลางส่ายหน้าแม้พวกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จะถูกโจมตีกลับจนล่าถอยไปชั่วคราวแล้ว แต่อาจจะยังมีคนคอยสอดแนมให้กับพวกเขาอยู่ก็เป็นได้“ยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ในป่าไม่เหมือนกับที่นี่ ทั้งขรุขระ ทั้งหลุมบ่อ หากเดินไม่ดี ผลที่ตามมาคงไม่ต้องพูดถึงเลยเจ้าค่ะ”ตอนที่ป๋ายซ่าวยังอยู่ที่บ้าน นางมักจะเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรและนำมาเก็บรักษาเผื่อเอาไว้ใช้ในอนาคต ฉะนั้นนางจึงรู้จักความอันตรายในป่าดี“ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะหาคนไปเป็นเพื่อนมากหน่อย ข้าต้องการหายาที่จำเป็นต้องใช้มาแก้ขัด ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอก”หลินเมิ้งหยายังคงยืนยัน สุดท้ายสาวใช้ทั้งสี่ไม่มีทางเลือกดังนั้นป๋ายซูและป๋ายซ่าวจึงรับหน้าที่เข้าป่าไปหายากับหลินเมิ้งหยาเพิ่งจะนั่งพักได้เพียงครู่เดียว หลงเทียนอวี้ไม่เห็นร่างชายาของเขาเสียแล้วฝืนลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้อง ก่อนจะออกตามหานาง“พระชายาเล่า?”คนที่อยู่รอบๆ ส่ายหน้า เมื่อครู่ยังเห็นพระชายาถือของแล้วเข้าไปพันแผลให้คนบาดเจ็บอยู่เลย เหตุใดเพียงพริบตาเดียวจึงหายตัวไปแล้ว?“อาจจะออกไปทำแผลด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ พระชายาจิตใจโอบอ้อมอารี จะต้องไปทำเช่นนั้นอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”คนที่ถูกหลินเมิ้งหยาพันแผลให้ต่างสำนึกในบุญคุณของนางกลิ่นเนื้อสัตว์ในน้ำแกงหอมฟุ้งลอยเข้ามากระทบจมูก ไม่เพียงแค่ทหารที่ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่อาเสว่และอาป๋ายต่างสูดจมูกฟุดฟิดแล้ววิ่งออกมา
