อันดับหนึ่งแห่งเจียงหูจึงคิดจะเอาชีวิตของพวกเขากันเล่า?ความจริงของเรื่องนี้ถูกเก็บซ่อนอยู่ในม่านหมอก หากเขาต้องการรู้ความจริง คงจะต้องใส่ใจกับรายละเอียดและเจาะลึกให้ได้มากที่สุดกลิ่นหอมของอาหารทำให้เหล่าทหารรู้สึกอบอุ่นหัวใจหลินเมิ้งหยาแอบจัดการทุกอย่างอย่างเงียบเฉียบ ทว่าคนส่วนใหญ่ล้วนจดจำภาพใบหน้าอันงดงามของนางได้สำหรับพวกเขา ท่านอ๋องเปรียบเสมือนวีรบุรุษผู้กล้าหาญ ส่วนพระชายาคือสตรีที่เอาใจใส่ซึ่งหาได้ยากยิ่งดังนั้นคนที่รู้ซึ้งซาบซึ้งในน้ำใจของทั้งสองคนนี้จึงมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆหลังจากเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง หลินเมิ้งหยาที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่บนหลังปรากฏตัวขึ้นในสิงกงเสื้อผ้าสวยงามเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเส้นผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ ซ้ำยังยุ่งเหยิงยิ่งกว่ารังนก ทว่าดวงตาของนางกลับเปล่งประกายสะท้อนให้เห็นความงดงามที่มิอาจมีใครเทียบเทียมออกมาดีจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าป่าใกล้ๆ นี้จะมีสมุนไพรมากมายหลินเมิ้งหยาหันไปมองตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยยาสมุนไพร บางทีอาจเพราะที่นี่คือเขตการปกครองของวังหลวง ดังนั้นจึงดูแลไว้เป็นอย่างดี“นายหญิง! นายหญิงกลับมาแล้ว! ข้าเป็นห่วงแทบแย่”ป๋ายจื่อรีบวิ่งออกจากห้อง ก่อนจะรับตะกร้าไม้ไผ่จากหลินเมิ้งหยา“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ้าไม่รู้หรอกว่าป๋ายซูกับป๋ายซ่าวดูแลข้าดีขนาดไหน ดูซิ นี่คือผลไม้ป่าที่ข้าหามาให้เจ้า ชิมดูซิ อร่อยไหม?”หยิบผลไม้สีแดงสดออกจากตะกร้า หลินเมิ้
