งหยายัดใส่มือป๋ายจื่อแววตากังวลของสาวใช้ตัวน้อยเปล่งประกาย รอยยิ้มผุดขึ้น มือยกผลไม้ชนิดนั้นเข้าปากแล้วกลืนลงไปทว่าใบหน้าเรียวเล็กกลับบิดเบี้ยว คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนซาลาเปาอย่างไรอย่างนั้น“ฮือฮือ นายหญิงของข้า นี่คือผลไม้เปรี้ยวหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงเปรี้ยวมากขนาดนี้?”ยกมือปิดปากคายออกมา หยาดน้ำตาเกือบจะรินไหลผลไม้ชนิดนี้มีสีสันสวยงาม แต่เหตุใดจึงเปรี้ยวขนาดนี้?“ฮ่า ฮ่า นี่เรียกว่าผลป๋ายจื่อ ต้องต้มกับน้ำตาลจึงจะอร่อย”ทหารผู้มากประสบการณ์ส่งเสียงตะโกนออกมาบางทีอาจเพราะท่าทางขี้อ้อนของป๋ายจื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกสบายตาเวลาได้จ้องมอง เสียงหัวเราะหัวใคร่จึงดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ข้าจะเอาไปต้มเดี๋ยวนี้”เมื่อพูดถึงของอร่อย ป๋ายจื่อรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก หอบหิ้วเอาผลไม้ชนิดนั้นวิ่งไปทางห้องครัวหลินเมิ้งหยามองตามร่างบางก่อนจะส่ายหน้า หมุนตัวกลับเพื่อจัดการยาสมุนไพรเมื่อได้เห็นนางเทสมุนไพรลงบนผ้าสะอาดด้วยความระมัดระวัง หมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยเหลือนางภายในมีทั้งสมุนไพรห้ามเลือด สมุนไพรแก้ปวดและอีกมากมายที่สามารถนำมาใช้ได้ชั่วคราว“นายหญิงของข้า เท้าของท่านก้าวได้เร็วเหลือเกิน”ป๋ายซ่าวและป๋ายซู พร้อมทั้งองครักษ์อีกหลายคนเดินตามมาทางด้านหลังที่หลังของพวกเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรเต็มตะกร้าแต่ถึงกระนั้นก็มีหญ้าที่ใช้งานไม่ได้ปะปนมาอยู่บ้าง หมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยหลินเมิ้งห
