ยาคัดเลือกอยู่นานกว่าจะทำเสร็จ“ป๋ายจี พวกเรานำสมุนไพรห้ามเลือดไปสกัดเป็นน้ำออกมากันเถิด ป๋ายซ่าว ป๋ายซูคอยช่วยเหลือหมอหลวงแจกจ่ายยา”ในช่วงเวลาคับขัน หลินเมิ้งหยาเสมือนหัวใจหลักของทุกคน พวกเขาต่างรับฟังคำสั่งของหลินเมิ้งหยาแม้ว่าใบหน้าของนางจะหมองคล้ำ เสื้อผ้าเปื้อนโคลน ผมเผ้าเต็มไปด้วยใบไม้ มิเหมือนชายาผู้งดงามเลยแม้แต่น้อย ทว่าในหัวใจของทุกคน นางกลับเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุด“อดทนหน่อยนะ อาจจะเจ็บเล็กน้อย”หลินเมิ้งหยาใส่ยาด้วยตนเอง ชายชาตรีผู้มิเคยหลบหนีศัตรูในช่วงเวลาทำสงครามหน้าแดงก่ำเพราะพระชายาใบหน้างดงามที่กำลังดูแลตนเองด้วยความอ่อนโยนโชคดีเหลือเกินที่ท้องฟ้ามืดมิด มิเช่นนั้นคงถูกสังเกตเห็น“เอาล่ะ พรุ่งนี้พอกลับถึงเมืองหลวง อย่าลืมไปที่ร้านยาว่านเหย้าและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกสามวัน อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาด อีกทั้งยังห้ามกินของรสจัด อ้อ แล้วก็ห้ามใช้แขนข้างนี้ยกของหนักเข้าใจหรือไม่?”กำชับอย่างละเอียด หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าพวกเขาไม่มีแม้แต่ความรู้พื้นฐานทางการรักษาดังนั้น หากเชื้อโรคเข้าสู่บาดแผลจะยิ่งอันตรายได้รับบาดเจ็บทุกคนล้วนปฏิบัติตามคำสั่งของนางพยักหน้าลง หัวใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่นพระชายาเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งละเอียดรอบคอบและเอาใจใส่ ท่านอ๋องช่างโชคดียิ่งนักไม่นาน ทุกคนถูกพันแผลจนเสร็จ หลินเมิ้งหยาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ ก่อนจะพาหมอหลวงออกไปด้านนอกบังเอิญที่แม่ทัพจูนำผ้าพันแผลกลับมาพอ
