เคยหลบหนีศัตรูในช่วงเวลาทำสงครามหน้าแดงก่ำเพราะพระชายาใบหน้างดงามที่กำลังดูแลตนเองด้วยความอ่อนโยนโชคดีเหลือเกินที่ท้องฟ้ามืดมิด มิเช่นนั้นคงถูกสังเกตเห็น“เอาล่ะ พรุ่งนี้พอกลับถึงเมืองหลวง อย่าลืมไปที่ร้านยาว่านเหย้าและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกสามวัน อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาด อีกทั้งยังห้ามกินของรสจัด อ้อ แล้วก็ห้ามใช้แขนข้างนี้ยกของหนักเข้าใจหรือไม่?”กำชับอย่างละเอียด หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าพวกเขาไม่มีแม้แต่ความรู้พื้นฐานทางการรักษาดังนั้น หากเชื้อโรคเข้าสู่บาดแผลจะยิ่งอันตรายได้รับบาดเจ็บทุกคนล้วนปฏิบัติตามคำสั่งของนางพยักหน้าลง หัวใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่นพระชายาเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งละเอียดรอบคอบและเอาใจใส่ ท่านอ๋องช่างโชคดียิ่งนักไม่นาน ทุกคนถูกพันแผลจนเสร็จ หลินเมิ้งหยาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ ก่อนจะพาหมอหลวงออกไปด้านนอกบังเอิญที่แม่ทัพจูนำผ้าพันแผลกลับมาพอดีหลินเมิ้งหยาสั่งให้แยกตัวยาและจัดเรียงให้เรียบร้อย กว่าจะทำงานเสร็จ สีของท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง“นายหญิง เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสี่ช่วยเหลือหลินเมิ้งหยาทั้งคืน ป๋ายจื่ออ้าปากหาว*หมายเหตุไท่จู่1 หมายถึงองค์ปฐมจักรพรรดิ ในบริบทนี้หมายถึงฮ่องเต้
“ที่นี่ล้วนเป็นผู้บาดเจ็บที่ขาดแคลนยา ผ้าพันแผลเหลือไม่มากแล้ว ท่านสามารถส่งคนไปหาของที่เมืองหลวงได้หรือไม่? จริงซิ ที่เมืองหลวงมีร้านยาที่ชื่อว่าว่านเหย้า เจ้าของร้านเป็นคนของข้า จงบอกเขาว
