สียงตะโกนออกมาบางทีอาจเพราะท่าทางขี้อ้อนของป๋ายจื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกสบายตาเวลาได้จ้องมอง เสียงหัวเราะหัวใคร่จึงดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ข้าจะเอาไปต้มเดี๋ยวนี้”เมื่อพูดถึงของอร่อย ป๋ายจื่อรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก หอบหิ้วเอาผลไม้ชนิดนั้นวิ่งไปทางห้องครัวหลินเมิ้งหยามองตามร่างบางก่อนจะส่ายหน้า หมุนตัวกลับเพื่อจัดการยาสมุนไพรเมื่อได้เห็นนางเทสมุนไพรลงบนผ้าสะอาดด้วยความระมัดระวัง หมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยเหลือนางภายในมีทั้งสมุนไพรห้ามเลือด สมุนไพรแก้ปวดและอีกมากมายที่สามารถนำมาใช้ได้ชั่วคราว“นายหญิงของข้า เท้าของท่านก้าวได้เร็วเหลือเกิน”ป๋ายซ่าวและป๋ายซู พร้อมทั้งองครักษ์อีกหลายคนเดินตามมาทางด้านหลังที่หลังของพวกเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรเต็มตะกร้าแต่ถึงกระนั้นก็มีหญ้าที่ใช้งานไม่ได้ปะปนมาอยู่บ้าง หมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยหลินเมิ้งหยาคัดเลือกอยู่นานกว่าจะทำเสร็จ“ป๋ายจี พวกเรานำสมุนไพรห้ามเลือดไปสกัดเป็นน้ำออกมากันเถิด ป๋ายซ่าว ป๋ายซูคอยช่วยเหลือหมอหลวงแจกจ่ายยา”ในช่วงเวลาคับขัน หลินเมิ้งหยาเสมือนหัวใจหลักของทุกคน พวกเขาต่างรับฟังคำสั่งของหลินเมิ้งหยาแม้ว่าใบหน้าของนางจะหมองคล้ำ เสื้อผ้าเปื้อนโคลน ผมเผ้าเต็มไปด้วยใบไม้ มิเหมือนชายาผู้งดงามเลยแม้แต่น้อย ทว่าในหัวใจของทุกคน นางกลับเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุด“อดทนหน่อยนะ อาจจะเจ็บเล็กน้อย”หลินเมิ้งหยาใส่ยาด้วยตนเอง ชายชาตรีผู้มิ
