ของทั้งสองคนนี้จึงมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆหลังจากเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง หลินเมิ้งหยาที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่บนหลังปรากฏตัวขึ้นในสิงกงเสื้อผ้าสวยงามเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเส้นผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ ซ้ำยังยุ่งเหยิงยิ่งกว่ารังนก ทว่าดวงตาของนางกลับเปล่งประกายสะท้อนให้เห็นความงดงามที่มิอาจมีใครเทียบเทียมออกมาดีจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าป่าใกล้ๆ นี้จะมีสมุนไพรมากมายหลินเมิ้งหยาหันไปมองตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยยาสมุนไพร บางทีอาจเพราะที่นี่คือเขตการปกครองของวังหลวง ดังนั้นจึงดูแลไว้เป็นอย่างดี“นายหญิง! นายหญิงกลับมาแล้ว! ข้าเป็นห่วงแทบแย่”ป๋ายจื่อรีบวิ่งออกจากห้อง ก่อนจะรับตะกร้าไม้ไผ่จากหลินเมิ้งหยา“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ้าไม่รู้หรอกว่าป๋ายซูกับป๋ายซ่าวดูแลข้าดีขนาดไหน ดูซิ นี่คือผลไม้ป่าที่ข้าหามาให้เจ้า ชิมดูซิ อร่อยไหม?”หยิบผลไม้สีแดงสดออกจากตะกร้า หลินเมิ้งหยายัดใส่มือป๋ายจื่อแววตากังวลของสาวใช้ตัวน้อยเปล่งประกาย รอยยิ้มผุดขึ้น มือยกผลไม้ชนิดนั้นเข้าปากแล้วกลืนลงไปทว่าใบหน้าเรียวเล็กกลับบิดเบี้ยว คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนซาลาเปาอย่างไรอย่างนั้น“ฮือฮือ นายหญิงของข้า นี่คือผลไม้เปรี้ยวหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงเปรี้ยวมากขนาดนี้?”ยกมือปิดปากคายออกมา หยาดน้ำตาเกือบจะรินไหลผลไม้ชนิดนี้มีสีสันสวยงาม แต่เหตุใดจึงเปรี้ยวขนาดนี้?“ฮ่า ฮ่า นี่เรียกว่าผลป๋ายจื่อ ต้องต้มกับน้ำตาลจึงจะอร่อย”ทหารผู้มากประสบการณ์ส่งเ
