วี้แล้ว นางเพิ่งพบว่าร่างกายของทั้งสามกลายเป็นสีดำด่าไปหมดแล้ว“อย่าพูดไร้สาระ มิเช่นนั้นข้าจะตัดขาเจ้า”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยนแกมขู่บังคับ เมื่อครู่นางร้อนใจมากเกินไป ดังนั้นจึงทำเรื่องที่คนสมัยโบราณมองว่าไม่เหมาะสมออกมาฮือฮือ แย่แล้วไม่รู้ว่าชื่อเสียงเรียงนามของนางจะถูกเล่าขานไปในทิศทางไหนอีกใบหน้าของหลินเมิ้งหยาแดงก่ำเพราะคำพูดของหลงชิงหานโชคดีที่ท้องฟ้ามืดมิด ทุกคนกำลังอยู่ในภวังค์ ดังนั้นจึงมิมีใครสังเกตเห็น“แม่ทัพจู ทุกคนเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ควรจะพาทุกคนไปพักผ่อน รบกวนท่านพาองครักษ์ไปหยิบอาหารและน้ำ จากนั้นนำส่งไปแต่ละคนเถิด หากมีใครได้รับบาดเจ็บ บริเวณสวนส่วนกลางมีหมอคอยรอช่วยเหลืออยู่แล้ว”หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปก่อนเป็นคนแรกเพื่อออกคำสั่งกับจูอ้ายจือชายทั้งสามสบตากัน แต่ละคนมีความคิดของตนเอง“คิดไม่ถึงเลยว่าชายาอวี้จะมีความละเอียดรอบคอบถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องช่างโชคดีนักที่ได้มีคู่ครองเช่นนาง”หูเทียนเป่ยส่งเสียงแผ่วเบาอันเจือไว้ซึ่งความอิจฉาเล็กน้อยราชวงศ์แห่งซีฟาน พวกผู้หญิงในวังหลวงรู้จักแต่เพียงแต่งหน้าแต่งตัวสร้างความสำราญ มิมีใครเลยที่จะเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้มันทำให้เขาหวนนึกถึงเสด็จย่า หากมิใช่เพราะพระองค์พยายามอดทนทำงานหนัก บางทีซีฟานอาจจะไม่เจริญรุ่งเรืองอย่างเช่นทุกวันนี้“แน่นอนอยู่แล้ว พี่สะใภ้สามมิเหมือนคนธรรมดาทั่วไป จริงสิพี่สาม พี่สะใภ้สามยังมีพี่สาวหรื
