เถิดไหนจะมีเรื่องสถานะทางครอบครัวของหลินเมิ้งหยาอีก ดังนั้นเขาจึงปิดปากไม่พูดอะไรหลินเมิ้งหยาที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ด้านนอกไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนเองเกือบจะถูกคนอื่นชิงตำแหน่งไปเสียแล้ว“ทุกคนระวังเอาไว้ด้วย บาดแผลห้ามโดนน้ำเด็ดขาด อีกอย่าง พันแผลที่ใช้แล้ว ห้ามนำไปให้คนอื่นใช้เด็ดขาด เข้าใจแล้วหรือไม่?”เมื่อย้อนกลับมายังอดีต หลินเมิ้งหยาเพิ่งได้รู้ตอนนี้เองว่าสาเหตุที่อัตราการตายของทหารในสมัยโบราณค่อนข้างสูง ส่วนหนึ่งก็เพราะการแพทย์ที่ล้าสมัยพวกเขาไม่รู้จักการแพร่เชื้อโรค โดยนำผ้าที่ใช้กับคนหนึ่งแล้วไปใช้กับอีกคนหากมิใช่เพราะนางห้ามเอาไว้ได้ทัน เกรงว่าคนเหล่านี้คงตายเพราะถูกเชื้อโรคแพร่เข้าสู่ร่างกายอย่างแน่นอน“แม่ทัพจู ข้ามีเรื่องไหว้วานท่าน”หมอหลวงถูกนางเรียกมารวมไว้ด้วยกันหมดแล้วแต่คนที่ได้รับบาดเจ็บมีมากมาย อีกทั้งยังมีคนถูกส่งกลับเข้ามาจากทางด้านนอกตลอดเวลาแม้หมอหลวงจะมีมากเพียงพอ ทว่ายารักษากลับน้อยลงทุกทีส่วนที่ยังเหลือคือยารักษาประจำบ้านตนเองของแม่ทัพจูอ้ายจือที่นำมาให้“เชิญพระชายารับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับคำสั่ง”แต่ก่อนจูอ้ายจือคือทหารอยู่ในกองทัพ แต่เพราะเหตุผลบางประการ เขาจึงถูกส่งตัวมาเป็นทหารอารักขา
หลงชิงหานที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ
หากไม่พูดหลินเมิ้งหยาก็คงไม่เห็น หลังจากที่ผละใบหน้าออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้แล้ว นางเพิ่งพบว่าร่างกายของทั้ง
