กทั้งยังมีคนถูกส่งกลับเข้ามาจากทางด้านนอกตลอดเวลาแม้หมอหลวงจะมีมากเพียงพอ ทว่ายารักษากลับน้อยลงทุกทีส่วนที่ยังเหลือคือยารักษาประจำบ้านตนเองของแม่ทัพจูอ้ายจือที่นำมาให้“เชิญพระชายารับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับคำสั่ง”แต่ก่อนจูอ้ายจือคือทหารอยู่ในกองทัพ แต่เพราะเหตุผลบางประการ เขาจึงถูกส่งตัวมาเป็นทหารอารักขา
ดีจริงๆ เขายังมีชีวิตอยู่
บางทีอาจเพราะได้รับแรงบันดาลใจจากการกระทำของหลินเมิ้งหยา ฮูหยินที่ยังสาวและคุณหนูทั้งหลายต่างโผเข้าหาคนรักของตนเองมีทั้งเสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาสิ่งที่เห็นได้มากที่สุดคือความรู้สึกอย่างหลัง“พอเถิดพี่สะใภ้ หากยังกอดพี่สามต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าท่านจะเป็นสาวงามที่โดนนินทามากที่สุดในต้าจิ้นแล้ว หรือท่านให้ข้ายืมอ้อมกอดของท่านหน่อยได้หรือไม่ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นวีรบุรุษคนหนึ่งเช่นกันมิใช่หรือ?”หลงชิงหานที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงเรียกร้องความสนใจหากไม่พูดหลินเมิ้งหยาก็คงไม่เห็น หลังจากที่ผละใบหน้าออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้แล้ว นางเพิ่งพบว่าร่างกายของทั้งสามกลายเป็นสีดำด่าไปหมดแล้ว“อย่าพูดไร้สาระ มิเช่นนั้นข้าจะตัดขาเจ้า”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยนแกมขู่บังคับ เมื่อครู่นางร้อนใจมากเกินไป ดังนั้นจึงทำเรื่องที่คนสมัยโบราณมองว่าไม่เหมาะสมออกมาฮือฮือ แย่แล้วไม่รู้ว่าชื่อเสียงเรียงนามของนางจะถูกเล่าขานไปในทิศทางไหนอีกใบหน้าของหลินเมิ้งหยาแดงก่ำเพราะคำพูดของหลงชิง
