ม้าของตนเอง สาวใช้อีกสามคนรีบวิ่งเข้ามาห้อมล้อม“นายหญิง ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับใต้เท้าจงหรือเจ้าคะ?”ป๋ายจื่อหดคอเอ่ยถาม การถูกบั่นคอจนขาดสะบั้นเช่นนี้ เป็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งนัก“ป๋ายซู เจ้ามาดูนี่หน่อยว่ามันคือสิ่งใด?”หลินเมิ้งหยามิได้ตอบคำถามของป๋ายจื่อ กลับกัน นางคลายกำปั้นที่มือขวาออกภายในมีเส้นไหมบางๆ จนแทบจะมองไม่เห็นวางอยู่“นี่มัน…ไหมหิมะที่มีความเหนียวหนืดมากเป็นพิเศษ ราคาสูงดั่งทองเจ้าค่ะ”ป๋ายซูจับเส้นไหมในมือของหลินเมิ้งหยาขึ้นมา ไหมหิมะมีความอ่อนนุ่มจนแทบจะไม่รู้สึกเลยว่ากำลังสัมผัสมันอยู่“เหนียวหนืด? หากขึงให้แน่น มันจะสามารถบั่นคอคนได้หรือไม่?”อยู่ๆ หลินเมิ้งหยานึกถึงข่าวที่เคยเห็นในโลกปัจจุบันขึ้นมาได้มีคนขี่จักรยานโดยไม่ระวังแล้วไปชนเข้ากับเบ็ดตกปลาที่ถูกขึงตึงอยู่ ศีรษะของคนคนนั้นขาดสะบั้น”หรือใต้เท้าจงจะตายเพราะวิธีนี้?“เป็นไปได้เจ้าค่ะ แต่คนร้ายจะต้องมีความสามารถมากเป็นพิเศษ ทว่าในรถม้ามีเพียงใต้เท้าจงและฮูหยินจงเท่านั้น หรือว่านายหญิงกำลังสงสัย…”ป๋ายซูเหลือกตาโต หรือคนที่น่าสงสัยที่สุดจะเป็นผู้หญิงรูปร่างอ่อนแอบอบบางคนนั้น“ไม่ใช่นางหรอก คนผู้นั้นจะต้องใช้วิธีที่พวกเราคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน เมื่อกลับไปยังจวนแล้ว พวกเราจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ละเอียด ข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเถาฮวาอู๋อย่างแน่นอน”เหตุการณ์ทั้งหมดเสมือนถูกวางแผนเอาไว้แล้วสายตาทอดยาวไปทา
