งเขาหลิงจู หัวใจของนางมิอาจคลายความกังวลไปได้ชิงหูเคยบอกว่านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ทุกคนสามารถพรางตาได้หากมีคนแปลกหน้าแฝงตัวเข้ามาท่ามกลางสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ก็คงมิมีใครรู้ได้“ป๋ายจี จงออกคำสั่งกับทหารองครักษ์ นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ห้ามมิให้คนที่ไม่รู้จักเข้าใกล้รถม้าของพวกเรา หากมีเรื่องอันใดให้แจ้งผ่านองครักษ์ หากมีทหารองครักษ์ที่ไม่คุ้นหน้าโผล่มา จงถามตัวตนของเขาออกมาให้ชัดเจน อีกทั้งยังต้องมีคนของพวกเราเป็นพยานด้วย”เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน คงทำได้เพียงใช้กฎระเบียบที่เข้มงวดเท่านั้นขอเพียงพวกนางสามารถกลับไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัยได้ก็พอป๋ายจีออกไปส่งสาร ไม่นานก็กลับเข้ามาภายในทว่า คิ้วของนางขมวดเข้าหากันแน่น แววตาเผยให้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัว“คนข้างนอกพูดกันว่านอกจากใต้เท้าจงแล้ว ยังมีใต้เท้าอีกหลายคนถูกฆ่าเจ้าค่ะ”“อะไรนะ?”เหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้? หลินเมิ้งหยาตกตะลึงแย่แล้ว นางเพิ่งรู้สึกตัวอันที่จริง พวกองครักษ์ที่คุ้มกันรอบรถม้าล้วนเป็นคนที่แฝงตัวมาพวกเขาใช้แผนการล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อดึงดูดทหารหลวงและองครักษ์ออกไป จากนั้นพวกเขาจึงเริ่มแผนสังหารเป้าหมายของตนเอง“ตั้งสติให้ดี อย่าได้หลงกลอีกฝ่ายเป็นอันขาด”หลินเมิ้งหยาเข้าไปอยู่รวมกับสาวใช้ทั้งสี่ ตอนนี้คนที่นางเชื่อใจได้มีเพียงสาวใช้เหล่านี้เท่านั้นทุกคนกลับไปยังเมืองหลวงด้วยความรู้สึกหวาดผวาระหว่างทาง เสียงร้อ
