งไห้คร่ำครวญของผู้ที่สูญเสียผู้นำตระกูลไปดังระงมหลินเมิ้งหยามองดูคนเหล่านั้นด้วยความสงสารตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่จะเข้าไปแสดงความเสียอกเสียใจการตายของพวกเขาจะต้องมิใช่เกิดจากน้ำมือของคนคนเดียวอย่างแน่นอนบางที นักฆ่าปริศนาเหล่านั้นอาจจะกำลังจับตามองดูหลินเมิ้งหยาอยู่ หากนางออกจากรถม้าเมื่อไหร่ ชีวิตของนางคงจบสิ้น“นายหญิง คนพวกนั้นตายแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจื่ออยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยามานาน นางจึงได้เห็นการเกิด แก่ เจ็บ ตายอยู่เป็นนิจแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้เห็นคนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้หดร่างบอบบางของตนเองเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา เหตุใดโลกภายนอกจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้?“นี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้อย่างไรล่ะ ทั้งโหดร้ายและทารุณ”หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย นอกจากป๋ายซูแล้ว สาวใช้อีกสามคนล้วนตื่นตระหนกกับความเป็นตายที่ได้เห็นไม่ว่าพวกนางจะมีความสามารถมากสักเพียงไหน แต่สุดท้ายแล้วพวกนางก็มิต่างจากนกที่อยู่ภายใต้ปีกของหลินเมิ้งหยาพวกนางถูกเลี้ยงดูแต่ภายในสวนหลิวซินแห่งจวนอวี้แต่เพียงเท่านั้นหลินเมิ้งหยาคิดว่าหากพวกนางยังคิดจะติดตามตนเองต่อไปแล้วล่ะก็ พวกนางจำเป็นต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความน่าหวาดกลัวเช่นนี้“ข้าไม่กลัวตาย สิ่งที่ข้ากลัวคือหากข้าตายไปแล้ว จะไม่มีคนดูแลคุณหนูแต่เพียงเท่านั้น”ป๋ายจื่อที่เปลี่ยนสรรพนามแทนหลินเมิ้งหยาว่านายหญิงเสมอมากลับเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นคุณหนูดั่งเด
