นนอยู่ก็เป็นได้แต่หลินเมิ้งหยามิใช่คนที่จะยอมเชื่อฟังคำสั่งใครง่ายๆ“นายหญิงจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?”ป๋ายจื่อรู้สึกตื่นเต้น แม้แต่ดวงตาของคนเคร่งขรึมอย่างป๋ายซูยังเปล่งประกายนางอยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยามาสักระยะหนึ่งแล้ว นางมักจะได้เจอเรื่องที่ไม่คาดคิดเสมอตอนนี้แม้แต่สาวใช้ที่ไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ต่างก็กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อนางคิดมาเสมอว่าการได้ติดตามคนเหล่านี้จะทำให้ตนเองได้พบเจอกับความตื่นเต้นมากมาย“ป๋ายซ่าวและป๋ายจีจงพาองครักษ์ของจวนออกไปแสดงความเสียใจและเอ่ยถามคนเหล่านั้นว่าคนที่พบเห็นเป็นคนสุดท้ายคือผู้ใด ข้ากำลังสงสัยว่าฆาตกรอาจจะกำลังแฝงตัวอยู่ในกลุ่มขององครักษ์เหล่านั้น พวกเราจะต้องสอบถามเงียบๆ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”ป๋ายซ่าวกับป๋ายจีสบตากัน ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอย่างลำบากใจ“องครักษ์ของเรามีไม่มาก หากพวกข้านำพวกเขาออกไปส่วนหนึ่ง เช่นนั้นความปลอดภัยของนายหญิงล่ะเจ้าคะ?”หลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะชี้ไปทางป๋ายซู“พวกเจ้ารู้อยู่แล้วว่านางคือองครักษ์ที่เสี่ยวอวี้มอบให้ข้า แต่คนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องนี้และคิดเพียงว่านางเป็นสาวใช้ประจำตัวของข้าเท่านั้น”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ดวงตาของป๋ายซ่าวและป๋ายจีเบิกกว้างใช่แล้ว สิ่งที่พวกนางมองเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา มิได้เป็นเช่นนั้นในสายตาผู้อื่นอย่างเช่นชิงหูและป๋ายซู“เจ้าค่ะ พวกเราเข้าใจแล้ว ท่านรอฟังข่าวดีจากพวกเราได้เลย ป๋ายซูดูแลนายหญ
