้นซาก เกรงว่าที่เขายังรอดอยู่ได้คงเพราะลูกสาวของตนเองเป็นถึงชายารอง“เรามีพวกนางทั้งสามคนแล้ว หลินเมิ้งหยา ข้าจะรอดูว่านางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร”ตอนแรกเขามันคือความปรารถนาที่จะได้ครอบครองสาวงาม ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ต้องการพิชิตเหยื่อของตนเองแม้องค์หญิงหมิงเยว่แห่งซีฟานจะส่งยิ้มหวานชมดชม้อยชายตาให้กับเขาทว่าเขากลับไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อยเขาจะไม่ฆ่าหลินเมิ้งหยา แต่จะทำให้เรื่องราวทั้งหมดเปลี่ยนไปตลอดหลายปีมานี้เขารู้จักเส้นทางเหล่านี้เป็นอย่างดีเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะขังหลินเมิ้งหยาเอาไว้ในจวนของตนเองเพื่อจองจำนางให้กลายเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้นเมื่อนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุข เลือดในกายของเขาแล่นพล่าน“ถวายคำนับพระชายารอง”ชายารองตู๋กูสวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนเดินเยื้องย่างเข้ามาในกระโจมของไท่จื่อทุกคนรีบลุกขึ้นถวายคำนับ ใบหน้าของชายารองตู๋กูประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง“ถวายคำนับไท่จื่อ”ค้อมตัวถวายคำนับ แม้เมื่อคืนทั้งสองจะประเล้าประโลมโอบกอดกันอย่างรักใคร่ ทว่าเมื่อลงจากเตียงแล้ว เขายังคงเป็นไท่จื่อที่มีอำนาจเหนือกว่านาง“ลุกขึ้นเถิด”แม้จะได้ยลโฉมชายารองผู้แสนงดงามของตนเอง ทว่าสีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิมร่องรอยของความมิพึงพอใจถูกวาดขึ้นในดวงตาของพระชายารองตู๋กูทุกคนล้วนพูดว่าไท่จื่อรักและเอ็นดูนางที่สุด แต่หาได้มีใครรู้ว่าอันที่จริงหัวใจของไท่จื่อมิเคย
