ิงที่มีใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดรีบหลบตัวเข้าหาเยว่ฉีหญิงสาวข้างกายพวกนาง สวมใส่ชุดชาววังสีม่วงสะดุดตา สีหน้าสงบนิ่งราวกับว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นมิได้เกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อยราวกับว่าคนที่ป่าวประกาศต้องการศีรษะของทหารเพื่อเป็นการลงโทษมิใช่นางมือเล็กจับหน้าหนังสือเปิดออกทีละหน้า ศีรษะไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมามอง“พระชายาได้โปรดลงโทษด้วย พวกกระหม่อมได้รับคำสั่งมา ได้โปรดอภัยให้พวกกระหม่อมด้วย”อ่อนน้อมถ่อมตนตอนนี้ไม่สายไปหน่อยหรือ?หลินเมิ้งหยาไม่เงยหน้าขึ้น นางเห็นเขาเป็นเพียงอากาศธาตุแต่เพียงเท่านั้น“หาสิ ลองหาดูเผื่อพวกเจ้าจะเจอในสิ่งที่ต้องการ”น้ำเสียงเย็นชาไม่เหมือนกับใบหน้าสงบนิ่งที่แสดงออกเลยแม้แต่น้อยองครักษ์กัดฟัน ความคิดเลวร้ายผุดขึ้นหากพวกเขาหาสิ่งใดไม่เจอแล้วละก็ เกรงว่าพระชายาอวี้คงมิปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน“ค้นหา!”เขาโบกมือหนา องครักษ์ร่างกำยำเริ่มค้นหาสิ่งของ เปิดตู้ทุกตู้และผ้าทุกผืนครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาหาไม่เจอสิ่งใดเลยแม้แต่น้อยทว่าหลินเมิ้งหยายังคงนั่งอ่านหนังสือด้วยท่าทางสงบนิ่งเหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากของชายร่างกำยำเหล่านั้น ยังไม่ทันจะปาดมันออก พวกเขากลับได้เห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ชำเลืองมองมา“เจอหรือไม่?”ริมฝีปากสีแดงดั่งชาดแง้มออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงเอ่ยถาม ทว่าคำถามของนางกลับเสมือนใบมีดที่กรีดไปยังหัวใจทหารเหล่านั้น“ทูลพระชายา ตอนนี้…ตอน
