นี้ยังหาไม่เจอพ่ะย่ะค่ะ”ความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเสียใจเมื่อนึกถึงความตายขององค์ชายรองแห่งซีฟาน ผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกเขาอดที่จะรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้“ข้าพูดออกไปแล้วว่าหากหาไม่เจอ พวกเจ้าจะต้องทิ้งศีรษะเอาไว้ที่นี่”เสียงอ่อนโยนดั่งปุยนุ่น ราวกับไร้ซึ่งความอำมหิตทว่าดวงตาทั้งสองข้างของหลินเมิ้งหยากลับเย็นชาตอนที่พี่เยว่ถิงถูกคนเหล่านั้นทำมิดีมิร้าย ทหารเหล่านี้หายหัวไปไหนกันหมด?แต่เพียงเพราะไท่จื่อถูกลอบทำร้าย พวกเขากลับรีบมาตรวจค้นกระโจมของนางทุกซอกทุกมุมเจ้าพวกหมาเลียแข้งเลียขาเจ้านาย“พระชายาได้โปรดอภัยด้วย พวกเราทำตามคำสั่ง หากทำให้พระชายาขุ่นเคือง ได้โปรดให้อภัยพวกเราด้วยพ่ะย่ะค่ะ”อากัปกิริยาเปลี่ยนไปในทันที แม้อ๋องอวี้กับไท่จื่อจะมิลงรอยกันสักเพียงไหน แต่ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็ต้องได้รับโทษที่เข้าไปยุ่มย่ามกับคนของราชวงศ์อีกทั้งตอนนี้ยังหาของที่ต้องการไม่เจอไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร“ไปเชิญขุนนางชั้นสูงกับท่านอ๋องมาเถิด ข้าเป็นเพียงแม่บ้านคงจะตัดสินใจอะไรไม่ได้ ส่วนพวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งเสียงนุ่มนวล ด้านนอกกระโจมถูกองครักษ์ประจำจวนอวี้ล้อมเอาไว้ทหารสิบกว่านาย รวมถึงทหารเฝ้าสังเกตการณ์ที่ด้านนอกล้วนถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว“พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”หลินขุ๋ยสาวเท้ายาวๆ ออกไป เขาไม่แม้แต่จะหันมามองทหารเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยพระชายาเ
