ตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้วเขาเดินทางไปเชิญบุคคลที่มีรายชื่อในหนังสือที่หลินเมิ้งหยามอบให้ ดึงออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะแกะห่อผ้าลายดอกโบตั๋นออก“อ๋องอวี้เสด็จ…”“ใต้เท้าจางเข้าเฝ้า…”“ใต้เท้าหลี่เข้าเฝ้า…”“ใต้เท้าเยว่เข้าเฝ้า…”เสียงขานรายชื่อดังขึ้น ก่อนบุคคลทั้งห้าจะปรากฏตัวอยู่ๆ ก็ถูกเชิญมาที่นี่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อเข้ามาในกระโจมของชายาอวี้ พวกเขาจะได้เห็นทหารสิบกว่าคนอยู่ที่นี่ทันทีที่หลงเทียนอวี้ก้าวเข้ามาในกระโจม เขาได้เห็นดวงตาแดงก่ำของหลินเมิ้งหยา“ท่านอ๋องมาแล้ว ชื่อเสียงของเซี่ยเฉินเกือบจะถูกย่ำยีแล้วเพคะ”ส่งเสียงอ่อนหวานระคนเจ็บปวด ความโศกเศร้าเผยออกมาให้เห็น หยาดน้ำตาสีใสราวไข่มุกรินไหลออกจากขอบตาจนถึงคางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ทว่าเสียงสะอึกสะอื้นยังคงแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวด จนทุกคนอดที่จะสงสารไม่ได้ดวงตาของทหารสิบกว่าคนเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึงชายาอวี้เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วเหลือเกิน!“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดพระชายาจึงร้องห่มร้องไห้เช่นนี้?”ความสัมพันธ์ระหว่างใต้เท้าเยว่และหลินเมิ้งหยานับว่าไม่เลว ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจใครจะรู้ว่า เยว่ฉีจะส่งมอบพี่สาวตนเองเข้าหาอ้อมกอดของป๋ายจื่อด้วยความระมัดระวัง ก่อนที่นางจะรีบวิ่งเข้ามาหาใต้เท้าเยว่“ท่านพ่อ ท่านพ่อ คนพวกนี้รังแกพวกเรา ข้ายังเด็ก หากชื่อเสียงถูกทำให้เสียหายขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น”คำพูดนี้เสมือนเป็นการยื่นมือเข้
