ทันที“ไม่รู้จัก นางเป็นองค์หญิงแห่งซีฟาน ข้าเพิ่งได้เจอนางเป็นครั้งแรก”ในสายตาของหลงเทียนอวี้ สตรีก็คือสตรี ไม่มีอะไรแตกต่างกันนอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว เขาไม่เคยรู้สึกว่าหญิงสาวนางใดน่ารักน่าชังอีกเลยหรืออาจจะพูดได้ว่าสำหรับเขาแล้ว สตรีแบ่งออกเป็นสองประเภทประเภทแรกคือหลินเมิ้งหยา ส่วนอีกประเภทคือคนอื่น“อ้อ เช่นนั้นท่านอ๋องคิดว่าองค์หญิงหมิงเยว่หน้าตาเป็นเช่นไรหรือเพคะ?”น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความหึงหวง แม้แต่หลินเมิ้งหยายังไม่อาจควบคุมมันได้นางมิอาจลบภาพสาวงามภายใต้แสงจันทร์เมื่อครู่ออกไปจากใจได้เลยทว่า คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน“ข้าไม่ได้มองก็เลยไม่รู้”ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงปกติ ทั้งที่มิใช่คำพูดอ่อนหวาน แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกอุตส่าห์แต่งหน้าแต่งตัวอย่างสวยงาม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่ชายตามองเลยแม้แต่น้อย“ฮ่องเต้หมิงเป็นพันธมิตรกับไท่จื่อจริงๆ เพคะ แต่ตอนนี้หม่อมฉันยังไม่รู้ว่าไท่จื่อเอาอะไรไปแลก”ฮ่องเต้หมิงมิใช่คนที่จะยอมร่วมมือด้วยง่ายๆ เมื่อครู่เขาไม่ได้รีบตอบตกลงในทันที แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ นั่นเท่ากับว่าเขากำลังพิจารณาว่าจะได้ผลประโยชน์จากฝ่ายใดมากกว่ากันดังนั้นเมื่อพูดถึงจุดนี้แสดงว่าพวกเขากำลังถูกกระตุ้นหากฮ่องเต้หมิงเรียกร้องข้อเสนอที่สูงจนเกินไป การเจรจาในครั้งนี้ถือว่าล้มเหลว“สิ่งที่ไท่จื่อพอจะให้ได้ ข้าคิดว่าคงไม่ใช่ของที่มีมูลค่ามากมายนัก”หลงเทียนอวี้ครุ่
