นคิด กระซิบเสียงเบาไท่จื่อมิใช่คนใจกว้าง ดังนั้นสิ่งที่เขาพอจะให้ได้คงเป็นของที่อยู่ในการครอบครอง“ไม่ว่ามันคืออะไร พวกเราควรสืบออกมาให้รู้แจ้ง ท่านอ๋องมีวิธีหรือไม่?”แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวังของหลินเมิ้งหยากำลังจ้องมองมาที่ตนเอง หลงเทียนอวี้พยักหน้าลงโดยไม่รู้ตัว“ได้ ข้าจะลองแอบสืบให้เจ้า”ทั้งสองที่เพิ่งจะกลับเข้ามาในบริเวณค่ายได้เห็นแสงไฟจากคบเพลิงสว่างวาบไปทั่วทั้งพื้นที่แสนมืดมิดทหารจำนวนไม่น้อยแบ่งออกเป็นกลุ่มและเดินไปเดินมาไม่หยุดได้ยินเสียงดังขึ้น เสมือนกำลังเข้าจับกุมใครบางคนหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยารีบแอบหลบ“อีกเดี๋ยวหากเข้าไปแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอันใดอย่าได้ออกมาเป็นอันขาด”หลงเทียนอวี้กระซิบออกคำสั่ง หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนเขาจะพานางไปส่งที่กระโจม และหมุนตัววิ่งเข้าไปแฝงตัวในกลุ่มทหารตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?ภายในกระโจม ทุกคนยังคงไม่หลับมองดูหลินเมิ้งหยาซึ่งอยู่ในผ้าคลุมสีดำสนิทกลับมา ป๋ายจีรีบเดินขึ้นมาข้างหน้าเพื่อถอดผ้าคลุมให้กับนางด้านนอกค่ายเกิดความวุ่นวาย ทว่าเหตุการณ์ภายในกระโจมกลับสงบเงียบพี่เยว่ถิงซึ่งนอนอยู่บนเตียงฟื้นแล้ว ทว่าใบหน้ากลับขาวซีด“พี่เยว่ถิง ท่านฟื้นแล้ว”หลินเมิ้งหยาวิ่งเข้าไปหาเยว่ถิงด้วยความดีใจ ทว่าใบหน้าไร้สีเลือดของเยว่ถิงกลับสงบนิ่งแต่หลังจากได้เห็นหน้าหลินเมิ้งหยาแล้ว สุดท้ายนางจึงฝืนยิ้มออกมา“หย๋าเอ๋อร์ เจ้าช่วยชีวิตพี่เอาไว้อีกแล้ว”เรื่องบ
