ือทั้งสองข้างรีบพาหลินเมิ้งหยาผลุบหายไปในความมืด ไม่นานร่างของทั้งคู่ก็หายไปศพของหูลู่หนานถูกตั้งไว้ที่กลางเขาตามธรรมเนียมของซีฟาน หากมีคนตายจะต้องทำการเผาศพดังนั้น ไท่จื่อจึงรับสั่งให้หาพื้นที่ว่างบริเวณกลางเขาเพื่อทำพิธีเอ่ยคำอำลาหูลู่หนานเป็นครั้งสุดท้ายฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ย รวมถึงองค์หญิงหมิงเยว่ล้วนเดินทางมาที่กลางเขาไม่นาน ร่างของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ปรากฏขึ้นในบริเวณนั้น“พวกเจ้ามาแล้วหรือ”อยู่ๆ ร่างสูงยาวพลันปรากฏขวางหน้าทั้งสองเอาไว้อาศัยแสงจันทร์จ้องมอง ก่อนจะรู้ว่าเขาคือหูเทียนเป่ย“ข้าเป็นคนขอความช่วยเหลือจากอาเป่ยเอง ไม่เป็นไรหรอก อย่าได้ตกใจไป”หลงเทียนอวี้ตบบ่าของหลินเมิ้งหยาเพื่อทำให้ร่างกายซึ่งกำลังแข็งทื่อของนางผ่อนคลายลง“ใช่ ข้าพูดกับเสด็จพ่อเรียบร้อยแล้ว ท่านเอ่ยว่าจะให้โอกาสพวกท่านหนึ่งคนเข้าไปพบ”ทั้งที่น้องชายของตนเองตายแล้ว ทว่าหูเทียนเป่ยกลับไร้ซึ่งความเสียใจยังคงส่งยิ้มเป็นปกติมาให้ ไร้ร่องรอยของความเจ็บปวด“ได้ ขอบพระทัยเพคะ”หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ทั้งสองเดินตามหลังหูเทียนเป่ยเข้าไปยังตำแหน่งตรงกลางซึ่งเป็นกระโจมของฮ่องเต้หมิง“เสด็จพ่อเอ่ยว่าจะพบพวกท่านเพียงคนเดียวเท่านั้น ใครจะเข้าไป?”หลงเทียนอวี้ไม่อยากปล่อยให้หลินเมิ้งหยาเจอเข้ากับอันตรายใด ๆ หากฮ่องเต้หมิงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาและทำร้ายนางจะทำอย่างไร?“หม่อมฉันไปเอง”แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะชิงก้าวออกไปก
