คำบอกเล่าหลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัยในใจ ทว่าความคิดบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในหัวใจของนาง“ในพระราชวังมีความลับมากมายนับไม่ถ้วน ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องทำคือจับตัวคนร้ายที่ทำร้ายพี่เยว่ถิง”ชิงหูถูกส่งตัวไปที่บ้านเกิดของฮูหยินเยว่แล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องได้รับข่าวคราวอย่าวแน่นอนดังนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือการหาทางเดินให้กับพี่เยว่ถิง“ข่าวถูกกระจายออกไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้มีคนมาแอบฟังอยู่หลายครั้ง แต่คนพวกนี้เหมือนคนเสียสติ พวกเขาเข้ามาและถูกองครักษ์โจมตีกลับไปไม่น้อย”ใบหน้าของหลงชิงหานและหลินเมิ้งหยาปรากฏรอยยิ้มมีเลศนัยเพราะเหตุนี้คนพวกนั้นจึงพยายามเข้ามาดับไฟตั้งแต่ต้นลม ขอเพียงอีกสามวันข้างหน้าไร้ซึ่งเงาของคนร้าย หลินเมิ้งหยาก็จะได้รับโทษตามความผิดแต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะเตรียมการเอาไว้แล้ว“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกสามวันก็คงมิใช่ทางเลือกที่ดี แม้องครักษ์จะมีฝีมือ แต่ก็คงมิอาจรับมืออย่างต่อเนื่องได้”ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีของพวกเขาก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้น“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น คืนนี้ท่านอ๋องไปกับข้าหน่อยได้หรือไม่”หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปมองทางหลงเทียนอวี้ ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่เผยรอยยิ้มซุกซนแม้หลงเทียนอวี้จะไม่รู้ว่านางต้องการทำอะไร แต่ถึงกระนั้นก็พยักหน้าลง“จริงสิ ในกลุ่มของพวกที่มาโจมตี มีคนของเถาฮวาอู๋อยู่หรือไม่?”อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านั
