้นชิงหูเอ่ยว่านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋มารวมตัวกันที่ตีนเขายิ่งไปกว่านั้น คนที่ถูกขังอยู่ในกระโจมยังเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋“อือ มีอย่างแน่นอน แต่พวกเขาแฝงตัวอยู่ในบ้านสกุลอื่น หากเจ้าไม่เตือนเอาไว้ เรื่องนี้คงไม่มีใครรู้”หลงชิงหานพยักหน้าลง ตลอดหลายวันมานี้เขารับผิดชอบดูแลลูกน้องในการนำศพคนเหล่านั้นไปทิ้งก่อนจะจัดการศพเหล่านั้น เขาตรวจสอบตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะพบว่าเป็นคนของเถาฮวาอู๋ไม่น้อย“เช่นนั้นก็ยากแล้ว หากคนของเถาฮวาอู๋แฝงตัวอยู่ในบ้านทุกสกุล หากพวกเราคิดจะดึงออกมา เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้น”คิ้วขมวดเข้าหากัน ตอนนี้หลินเมิ้งหยากำลังตระหนักถึงสุภาษิตที่ว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรกยังไม่ทันจะจัดการเรื่องของฮ่องเต้หมิงได้ เถาฮวาอู๋กลับปรากฏตัว โดยที่นางไม่รู้จุดประสงค์ของพวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าการล่าสัตว์เล็ก ๆ นี้จะเกิดเรื่องราวมากมายหลายอย่างเกรงว่าจะจัดการเรื่องของพี่เยว่ถิงไม่ได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่รู้ว่าจะปลอบโยนพี่ชายของตนเองเช่นไร“กำลังว้าวุ่นใจเพราะเรื่องของเยว่ถิงอยู่อย่างนั้นหรือ?”ออกจากกระโจมของหลงชิงหาน หลงเทียนอวี้กระซิบเสียงแผ่วหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หลุบตาต่ำ ก่อนจะถอนหายใจพลางเอ่ยตอบ“ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายกับท่านพี่อย่างไร”แม้นางจะเชื่อว่าพี่ชายของตนเองจะมิได้มองผู้อื่นเพียงผิวเผิน แต่เพราะเกิดเรื่องเช่นนี้กับพี่เยว่ถิงขึ้น เกร
