งว่านางกับพี่ชายจะหมดวาสนาต่อกันแล้ว“พี่ชายของเจ้าไม่มีวันโทษเจ้าหรอก ข้าส่งคนไปติดต่อพี่หมิงเยว่อันในแถบชานเมืองแล้ว เยว่ถิงสามารถไปรักษาตัวที่นั่นได้”ที่ต้าจิ้นแห่งนี้ อย่าว่าแต่เรื่องข่มขืนเลย ต่อให้มีเรื่องขายหน้าเกิดขึ้นก็สามารถทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้ตอนนี้เยว่ถิงไม่เพียงไม่อาจแต่งงานออกเรือนได้ แม้แต่การอาศัยอยู่ในเมืองหลวงก็อาจทำให้ช้ำใจตายเพราะคำนินทา“หรือชั่วชีวิตนี้จะต้องอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายใต้ร่มเงาของพระโพธิสัตว์ จึงจะสามารถปกป้องชื่อเสียงของหญิงสาวเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์?”หลินเมิ้งหยาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดหญิงสาวที่ถูกข่มขืนจำต้องได้รับความทุกข์ทรมานเช่นนี้หรือพวกนางไม่สมควรได้รับความเห็นใจและการให้อภัยจากผู้อื่นอย่างนั้นหรือ? เพราะอะไรกัน? เหตุใดผู้หญิงที่น่าสงสารเหล่านั้นจะต้องอดทนต่อคำด่าทอ?“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ถ้าหากพานางกลับไปยังเมืองหลวงและใช้ชีวิตใหม่ในจวนอวี้ เจ้าคิดหรือว่าเยว่ถิงจะอดทนต่อสายตาและนิ้วที่ชี้เข้ามาตราหน้าของนางได้?”แววตาอ่อนโยน ราวกับว่าสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในหัวใจของหลินเมิ้งหยานางเป็นคนเข้มแข็ง แต่กลับเป็นห่วงเรื่องของผู้อื่นมากจนเกินไปมิรู้ว่าเพราะเหตุใด หลงเทียนอวี้รู้สึกว่านางที่เป็นเช่นนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน“หากเจ้ากลัวว่าจะเหงา เช่นนั้นพวกเราสร้างเรือนเล็กๆ ให้นาง และให้นางอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างสงบดีหรือไม่?”หลงเ
