ักเหลือเกิน“หากเจ้ากลัวว่าจะเหงา เช่นนั้นพวกเราสร้างเรือนเล็กๆ ให้นาง และให้นางอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างสงบดีหรือไม่?”หลงเทียนอวี้ไม่เคยใส่ใจใครมาก่อนในชีวิต แต่เพราะเยว่ถิงเป็นเพื่อนรักของหลินเมิ้งหยาแม้ใบหน้าจะยังฝืนยิ้ม ทว่าหลินเมิ้งหยากลับพยักหน้าลง พยายามบังคับตัวเองไม่ให้เป็นกังวลมากนักความเห็นแก่ตัวในใจยังคงแอบหวังให้พี่เยว่ถิงได้ลงเอยกับพี่ชายแต่ดูเหมือนจะยากเสียแล้วเหตุเพราะเกิดเรื่องขึ้นกับเยว่ถิงและหูลู่หนาน ดังนั้นการคุ้มกันจึงเข้มงวดมากขึ้นสกุลใหญ่หลายสกุลรวมตัวอยู่ด้วยกันคนยิ่งเยอะก็ยิ่งปลอดภัยนอกจากกระโจมจวนอวี้แล้ว กระโจมอื่นล้วนอยู่รวมกันอย่างน้อยสองตระกูลดังนั้นเมื่อหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้กลับไปยังกระโจมของตนเอง พวกเขาต้องประหลาดใจที่เห็นบริเวณรอบๆ ของกระโจมว่างเปล่าไร้ผู้คนมองเห็นพวกป๋ายจีแต่ไกล แหวกผ้าม่านออกสาวใช้ทั้งสี่และหลินจงอวี้กำลังเก็บกวาดกระโจมและดูแลเยว่ถิงหลังจากได้พูดคุยกับท่านลุงเยว่แล้ว เยว่ฉีจึงย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างเป็นทางการเหตุเพราะเกรงว่าฮูหยินเยว่จะสร้างเรื่องและทำให้เยว่ฉีต้องตกอยู่ในอันตรายดังนั้นท่านลุงเยว่จึงส่งเยว่ฉีมาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของหลินเมิ้งหยาพี่เยว่ถิงยังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง หมอหลวงจ่ายยาให้มากมาย แต่กลับไร้ซึ่งผลสัมฤทธิ์เมื่อคืนวาน เยว่ถิงมีไข้ตัวร้อน หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน พี่เยว่ถิงอ่อนแอลงกว่าเดิมมาก“เกิดอะไรขึ้
