พี่เยว่ถิงไม่ได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่รู้ว่าจะปลอบโยนพี่ชายของตนเองเช่นไร“กำลังว้าวุ่นใจเพราะเรื่องของเยว่ถิงอยู่อย่างนั้นหรือ?”ออกจากกระโจมของหลงชิงหาน หลงเทียนอวี้กระซิบเสียงแผ่วหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หลุบตาต่ำ ก่อนจะถอนหายใจพลางเอ่ยตอบ“ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายกับท่านพี่อย่างไร”แม้นางจะเชื่อว่าพี่ชายของตนเองจะมิได้มองผู้อื่นเพียงผิวเผิน แต่เพราะเกิดเรื่องเช่นนี้กับพี่เยว่ถิงขึ้น เกรงว่านางกับพี่ชายจะหมดวาสนาต่อกันแล้ว“พี่ชายของเจ้าไม่มีวันโทษเจ้าหรอก ข้าส่งคนไปติดต่อพี่หมิงเยว่อันในแถบชานเมืองแล้ว เยว่ถิงสามารถไปรักษาตัวที่นั่นได้”ที่ต้าจิ้นแห่งนี้ อย่าว่าแต่เรื่องข่มขืนเลย ต่อให้มีเรื่องขายหน้าเกิดขึ้นก็สามารถทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้ตอนนี้เยว่ถิงไม่เพียงไม่อาจแต่งงานออกเรือนได้ แม้แต่การอาศัยอยู่ในเมืองหลวงก็อาจทำให้ช้ำใจตายเพราะคำนินทา“หรือชั่วชีวิตนี้จะต้องอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายใต้ร่มเงาของพระโพธิสัตว์ จึงจะสามารถปกป้องชื่อเสียงของหญิงสาวเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์?”หลินเมิ้งหยาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดหญิงสาวที่ถูกข่มขืนจำต้องได้รับความทุกข์ทรมานเช่นนี้หรือพวกนางไม่สมควรได้รับความเห็นใจและการให้อภัยจากผู้อื่นอย่างนั้นหรือ? เพราะอะไรกัน? เหตุใดผู้หญิงที่น่าสงสารเหล่านั้นจะต้องอดทนต่อคำด่าทอ?“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ถ้าหากพานางกลับไปยังเมืองหลวง
