เขามักจะช่วยเหลือนางอย่างรอบคอบเสมอชิงหูพยักหน้าลง เหลือบมองชายหนุ่มอีกสองคน ก่อนจะออกจากกระโจมไปเมื่อหันหน้า กลับได้เห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของหลงเทียนอวี้“ท่านอ๋อง?”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเรียก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความสงสัยหรือเพราะแผนการของพวกเขาไม่ราบรื่น ใบหน้าของหลงเทียนอวี้จึงไม่น่ามองเช่นนี้?“ไม่มีอะไร เมื่อครู่เจ้าส่งชิงหูไปทำเรื่องอะไร?”หากเป็นแต่ก่อน หลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะฟังเรื่องของผู้อื่นเขากับหลินเมิ้งหยาแบ่งขอบเขตการทำงานกันอย่างชัดเจน โดยจะไม่เข้าไปก้าวก่ายกันเด็ดขาดแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงได้เห็นความสนิทสนมระหว่างชิงหูกับหลินเมิ้งหยาในวันนี้ ความขุ่นมัวพลันปรากฏขึ้นในหัวใจความรู้สึกนั้น เหมือนกับว่าพวกเขามีความลับต่อกันและกัน ทว่าเขากลับกลายเป็นคนนอกขณะเดียวกัน หัวใจของท่านอ๋องผู้นี้จึงรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา“อันที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกเพคะ”หลินเมิ้งหยากลับไม่คิดอะไรมากมายนัก เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลงเทียนอวี้ฟัง“คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องการสลับตัวเช่นนี้ขึ้นในสกุลเยว่เหมือนกัน”หลงชิงหานพูดจบ ในที่สุดก็ส่ายหน้า“เหมือนกัน? หรือว่า…เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนหรือเพคะ?”หลินเมิ้งหยาสังเกตคำพูดของหลงชิงหานหลงเทียนอวี้และหลงชิงหานสบตากัน สุดท้ายเป็นหลงเทียนอวี้ที่เป็นฝ่ายเล่า“ใช่แล้ว เมื่อสิบสามปีก่อน เสด็จพ่อของข้าหลงรักหญิงสาวคนหนึ่งนามว่าชิงเหลียน อันที่จริงนางเป็นหนึ่ง
