เสียใจได้“คนเราแม้จะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือนิสัย ตกลงนางคือฮูหยินเยว่จริงหรือ?”หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย หลังจากได้ยินเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ท่านลุงเยว่พยักหน้าลงก่อนจะเอ่ยต่อ“ข้าเองก็เคยสงสัยเช่นนี้ เคยได้ยินว่าน้องสาวของฮูหยินเองก็มีนิสัยเอาแต่ใจเช่นนี้ อีกทั้งนางยังเป็นน้องสาวฝาแฝดของฮูหยินข้า ตอนแรกข้าคิดว่านางถูกสลับตัวหรือไม่ น้องสาวของฮูหยินยังมิได้ออกเรือน ทว่าฮูหยินของข้าคลอดลูกแล้วถึงสองคน ดังนั้นข้าจึงสั่งให้เหวินผ๋อมาตรวจสอบ”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของท่านลุงเยว่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย“เหวินผ๋อเอ่ยว่าร่างกายของฮูหยินเคยผ่านการมีลูกมาก่อน ดังนั้นข้าจึงเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ ทว่า หลังจากเกิดเรื่องกับถิงเอ๋อร์ ความคิดของฮูหยินทำให้ข้ายิ่งมั่นใจในความคิดของตนเอง หญิงคนนี้จะต้องไม่ใช่เหม่ยอี้ของข้าอย่างแน่นอน”ใช่แล้ว จะมีแม่คนไหนป่าวประกาศเรื่องที่ลูกสาวตัวเองถูกข่มขืนกันเล่า?หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางยังจำคำพูดของท่านพ่อและพี่ชายที่บอกว่าฮูหยินเยว่เป็นคนอ่อนโยนได้เพราะเหตุนั้นจึงยอมให้พี่ชายหมั้นหมายกับพี่เยว่ถิงพอมาถึงตอนนี้ ฮูหยินผู้นั้นมิได้ใกล้เคียงกับคำว่าอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย“ท่านลุงกำลังสงสัยว่ามันแปลก ๆ ใช่หรือไม่?”ท่านลุงพยักหน้าลง ใบหน้าเผยความเจ็บปวดออกมาให้เห็น ทว่าดวงตากลับมุ่งมั่น“ข้าและเหม่ยอี้มีความรู้สึกดีต่อกัน หลายปีที่ผ่านมา ห
