ญิงคนนั้นทำลายความงดงามของเหม่ยอี้ในใจของข้าทีละน้อย ดังนั้นข้าอยากให้ชายาอวี้ช่วยเหลือข้าสักครั้ง”หลินเมิ้งหยาพยักหน้า เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดก็เข้าใจงอเข่าเล็กน้อย ถวายคำนับ ในสายตาของผู้อื่น นางคือชายาอวี้ผู้เจิดจรัสแต่ในสายตาของท่านลุงเยว่ นางคือคนรุ่นหลังที่รู้เรื่องรู้ราวและเข้าใจในทุกสรรพสิ่ง“ท่านลุงโปรดวางใจ เมิ้งหยาจะหาความจริงและตะกุยเส้นทางให้สกุลเยว่ให้ได้”กล้าสลับตัวอย่างนั้นหรือ! หลินเมิ้งหยาเดินออกจากกระโจมสกุลเยว่ ความโกรธพวยพุ่ง ไม่มีสิ่งใดมาหักล้างได้ผ้าคลุมสีฟ้าพลิ้วไหวไปมาตามการขยับร่างกายของนางความเย็นยะเยือกที่กำลังแผ่ซ่านออกจากร่างบางทำให้ผู้คนรอบบริเวณสงบปากสงบคำลงไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุใดชายาอวี้จึงมีท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้หลังจากออกจากกระโจมสกุลเยว่เสมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัดแล้วเหตุใดพี่เยว่ถิงจึงถูกวางยา เหตุใดจึงไม่มีใครพบว่าพี่เยว่ถิงหายตัวไป เหตุใดฮูหยินเยว่จึงร้องป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้นั่นก็เพราะ หญิงที่ได้ชื่อว่าแม่ของพี่เยว่ถิง บางทีนางอาจเป็นเพียงน้าสาวของพี่เยว่ถิงเท่านั้น!เพราะเหตุนี้ฮูหยินเยว่จึงคัดค้านการแต่งงานของพี่เยว่ถิงและพี่ชายที่แท้นางก็มิใช่แม่แท้ๆ ของพี่เยว่ถิง!พิจารณาสิ่งที่ตนเองกำลังครุ่นคิดอีกครั้ง หากพี่เยว่ถิงรู้เรื่องนี้ นางอาจจะยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมหลินเมิ้งหยาครุ่นคิด หมุนตัวมุ่งหน้าไปทางกระโจมของหลงชิงหาน“
