ชายาอวี้เสด็จ…”ขันทีส่งเสียงรายงาน ชายทั้งสองที่อยู่ในกระโจมหยุดงานในมือลง หันหน้ามาทางประตูร่างบางซึ่งอยู่ในผ้าคลุมสีฟ้าเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา หน้านิ่วคิ้วขมวด แม้แต่หลงชิงหานที่ยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อยบทสนทนาเอ่ยแซวพลันถูกกลืนลงท้องไปในทันทีฮือฮือ เหตุใดสองคนนี้จึงชอบไปๆ มาๆ กระโจมของเขานักอีกทั้ง…เขายังมิอาจปฏิเสธได้อีก“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากจัดการเรื่องบางอย่างที่นี่ ได้หรือไม่เพคะ?”หลินเมิ้งหยาขอร้องหลงเทียนอวี้ ผู้รับฟังทำเพียงพยักหน้า ทั้งสองเมินหลงชิงหานที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไปโดยปริยาย“ท่านทั้งสอง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นกระโจมของข้ามิใช่หรือ?”ควรจะมีเหตุผลหน่อยสิ! เขาเป็นเจ้าของนะ เหตุใดจึงไม่มีใครสนใจเขาเลยเล่าอยู่ๆ ความเย็นชาจากทั้งคู่พลันพุ่งมาทางหลงชิงหานเมื่อถูกโจมตีทางสายตา เขาทำได้เพียงแกล้งนอนตายบนเตียงอย่างว่าง่าย“ข้าเมาแล้ว เชิญพวกท่านตามสบายเลย เชิญ!”สวรรค์โปรด เหตุใดโลกใบนี้จึงมีคนไร้เหตุผลเช่นนี้อยู่หลงเทียนอวี้เมินน้องชายซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง เลื่อนสายตามาหยุดลงที่หลินเมิ้งหยาด้วยความสงสัยใครทำอะไรนางกันนะ?“ชิงหู อยู่หรือไม่?”“แน่นอนอยู่แล้ว ที่ใดมีเจ้า ที่นั่นย่อมมีข้า”ร่างสูงโปร่งงดงามพลันปรากฏขึ้นด้านหลังของหลินเมิ้งหยา ดวงตางดงามดั่งลูกท้อกวาดมองชายหนุ่มอีกสองคนในห้องก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งรอยยิ้ม“ข้าต้องการให้เจ้าไปตรวจสอบอะไรบา
