งอย่าง ทำตามคำขอร้องข้างใน ได้ผลยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”หลินเมิ้งหยาถกแขนเสื้อขึ้น หยิบจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งขึ้นมาท่านลุงเยว่เขียนที่อยู่และลักษณะทางกายภาพของร่างกายเอาไว้ เขาสงสัยว่าคนที่ตายไปอาจจะเป็นฮูหยินเยว่ตัวจริงดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงต้องการให้ชิงหูไปตรวจสอบเรื่องนี้ เหตุผลแรกเพราะเขาเป็นคนเชื่อถือได้ อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะนางไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้“ได้ แค่เรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าข้าไปแล้วใครจะดูแลเจ้า?”นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าเย่คอยดูแลหลินเมิ้งหยา ชิงหูจึงออกไปทำเรื่องอื่นๆ อย่างสบายใจแต่มิได้สังเกตเลยว่า คำพูดของเขาจะทำให้หลงเทียนอวี้โมโหทันทีที่สิ้นเสียงลง สีหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมทันที“วางใจเถิด ต่อให้เจ้าตาย ชายาของข้าก็ยังสามารถอยู่รอดปลอดภัยได้อย่างแน่นอน”น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้เจือไว้ซึ่งความเย็นชาราวกับว่า เพียงพริบตาเดียวเขาก็สามารถเข้าไปกระชากคอชิงหูได้อย่างไรอย่างนั้นน่าเสียดาย หลินเมิ้งหยาที่กำลังหมกมุ่นอยู่ในความคิดของตนเองมิได้สังเกตเห็นเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้“วางใจเถิด ข้าจะคอยดูแลตัวเอง เจ้ารีบไปรีบกลับ ระวังตัวด้วย”ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจได้ก็คือ ฮูหยินเยว่และไท่จื่อจะต้องรวมหัวกันอย่างแน่นอน
ทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ทว่าท่านลุงเยว่กลับแก่ลงมาก
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”เยว่ฉีวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดของผู้เป็น
