วยไปด้วยแล้วใครจะดูแลพี่เยว่ถิงเล่า?”หลินจงอวี้มองดูพี่สาว สายตาเป็นกังวลจ้องมองหลินเมิ้งหยาที่ดูแลเยว่ถิงโดยมิห่างแม้แต่เพียงก้าวเดียว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าร่างกายจะต้องรับไม่ไหวอย่างแน่นอน“ใช่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง ท่านเป็นเสมือนหัวใจของพวกเรา หากท่านเป็นอะไรไปขึ้นมา พวกเราจะทำอย่างไร?”ทั้งที่มาที่นี่กันด้วยความเบิกบานสำราญใจ แต่อยู่ๆ เหตุการณ์กลับพลิกผันราวกับฟ้าและเหวนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องขึ้นกับเยว่ถิง สาวใช้ทั้งสี่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศขุ่นมัว ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม สภาพจิตใจหดหู่ ไม่แจ่มใสอาเสวี่ยนอนลงแนบเท้าของหลินเมิ้งหยา ดวงตาสดใสร่าเริง มันไม่ยอมหนีห่างจากหลินเมิ้งหยาแม้แต่เพียงก้าวเดียวมองดูใบหน้าเสมือนคนกำลังร้องไห้ของทุกคน หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถปล่อยปละตัวเองให้เป็นเช่นนี้ต่อไปได้“พี่หลิน ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงพี่สาวของข้า” เยว่ฉีปาดน้ำตา ทว่ากลับฝืนยิ้มออกมา“ฉีเอ๋อร์รู้ว่าพี่หลินกำลังหาวิธีแก้แค้นให้กับพี่สาวของข้า แต่ท่านเองก็ต้องดูแลสุขภาพของท่านด้วย”หลายวันมานี้ เยว่ฉีเองก็มาอยู่ด้วยกันกับหลินเมิ้งหยาที่นี่ฮูหยินเยว่ส่งคนมาเชิญนางกลับ ทว่าป๋ายซ่าวไล่ตะเพิดคนเหล่านั้นกลับไปหมดแล้วต่อมา ได้ยินมาว่าท่านลุงเยว่ระเบิดอารมณ์รุนแรง ด่าว่าฮูหยินเยว่อย่างไม่ไว้หน้า ดังนั้นฮูหยินเยว่จึงสงบลง“อือ ข้ารับรู้ได้ถึงความหวังดีของพวกเจ้า พวกเจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ปล่อย
